CZY KTOŚ WIDZIAŁ ZERO?

Ech! Znowu idę pod prąd głównym tematom Salonu 24.

I właściwie pytaniem z nagłówka mógłbym zakończyć całe to moje pisanie, bo reszta zdań byłaby tylko niepotrzebnym dodatkiem do zadanego na wstępie pytania. Bo kogo obchodzi jakieś tam zero. Kogo obchodzi coś poza polityką. Ale rozwinę te dodatki… zaryzykuję.

Bo sednem tego tekstu jest pytanie: co jest rzeczywiste, a co nie.

Co jest więc miarą rzeczywistości?

Może jest tak, jak w sztuce - CZAS, który jest najlepszym recenzentem i miarą wartości sztuki. Czas który weryfikuje i oddziela szmirę od prawdziwej wartości, poddając wszystko działaniu wieków

Czy więc zatem będzie on miarą istnienia?

Gdy coś istnieje milisekundę, choćby chmura cząstek elementarnych w zimnej syntezie i tysiącletnie drzewo stojące od wieków pamiętające początki cywilizacji – które z tych zjawisk istnieje? A może zapytamy się, które istnieje bardziej? Istnieć bardziej…hmmm, ciekawy zwrot…

A może coś istnieje „więcej”?

Nie można istnieć więcej…

Zazwyczaj określeniem istnienia obdarowujemy coś, co zmysłami możemy zobaczyć, dotknąć czy choćby mieć pewność, że może „gdzieś tam być” i istnieć choćby tylko chwilę.

A zatem według nas coś istnieje, gdy istnieje nawet moment, a już na pewno istnieje, gdy po prostu jest. To właśnie określenie: JEST - staje się miarą istnienia. Mówimy: było (jest) krótko, jest (było) długo, jest „od zawsze. No cóż trochę to schizofreniczne, ale skuteczne żeby nasz umysł leniwie przechodził przez życie. Przerażenie ogarnia jednak gdy zadajemy pytania...Bo są rzeczy od których "włosy dęba stają".

Każdy wie co to jest zero, że można je zapisać.

Powiemy , że zero jest bo istnieje. Już mniejsza o to, że mamy trudności z wyobrażeniem sobie „NIC” albo „WSZYSTKIEGO” ale z „zerem” to już zupełna klapa. Bo zero to nie jest „brak czegoś”. Zero to istnienie czegoś co przekracza nasze pojmowanie. W swym genialnym umyśle, człowiek potrafi nadać imię, nazwę, określenie które JEST, ale obejmuje zjawiska zupełnie niedefiniowalne…choćby nieskończoność, która zapisujemy poziomą ósemką. Krótki test: wyobraźmy sobie nieskończoność?

Piszemy więc zero, poziome ósemki i jesteśmy napuszeni swoją genialnością, że zawarliśmy w skończonym pojęciu coś nieskończonego czy niewyobrażalnego. I tutaj kończy się nasz geniusz.

W tym miejscu powrócę do moje pytania z początku: czy ktoś widział zero?

Dwa, pięć, czterysta dwadzieścia trzy i siedemdziesiąt pięć setnych wydają się łatwiejsze do "zobaczenia" niż zero, ale dlaczego mamy sobie ułatwiać…

A więc zero istnieje, tyle tylko że nie możemy go zobaczyć dotknąć, posmakować ( i nie chodzi mi tutaj o waszych szefów, czy znienawidzonych znajomych, których zwykliśmy nazywać zerami…bo akurat tym „zerom” można zrobić zdjęcie, czy posmakować ich wspaniałości codziennie…

Mówię o prawdziwym zerze, tym co na kartce zapiszemy w postaci np. owalu albo ilorazu czegoś dzielonego przez nieskończoność…

Każdy z nas wie, że istnieje zero choć nigdy go nie widział. Powiem więcej ono JEST i do tego istnieje niezależnie od czasu.

Pojawia się zatem logiczne pytanie: czy ISTNIENIE jest tak naprawdę zależne od czasu, czy może pojęciem istnienia powinniśmy obdarzać to co poza czasem? Co jest bardziej realne: czy to tysiącletnie drzewo czy może zero? Bo drzewo, mimo że ma dziesięć wieków może przestać istnieć choćby jutro, a zero istnieje zawsze. Czy ktoś w polemice pokusi się o stwierdzenie od kiedy istnieje zero i kiedy przestanie istnieć?

Z tym zerem to był przykład…dobry przykład.

Logicznym wnioskiem zatem, będą pytania:

Co istnieje naprawdę?

Czego tak naprawdę nie ma?

Co jest realne: Bóg czy materia?

I ostatnie, najważniejsze pytanie:

Czy istnienie czegoś jest kwestią wiary, czy może wiara JEST rzeczywistością?

http://niunius1967.blog.onet.pl/

Teks ten dedykuję Aetiusowi.