Polski poborowy, Niemiec z dwoma paszportami

Moj imiennik Alexander - urodzony w Berlinie, zamieszkaly pod Szczecinem - opisuje swoje przygody w polskim WKU.

I tu mi sie przypominaja moje doswiadczenia z WKU, polskim i niemieckim. Okazuje sie, ze obie firmy funkcjonuja identycznie. Siedza tam jakies majory po wypadkach z kompetencja i dlubia cos w papierach. Niewazne.
W glowie zostali mi na zawsze jacys sierzanci czy jeszcze nizsi ranga siedzacy na bramce. Sprobowac przejsc kolo takiego bez slowa albo z samym "dzndbry"  - bo sie idzie po raz n-ty do tego samego trepa w tym samym pokoju - konczylo sie zawsze wojskowym "DZIEEEEE!!! WROC!!!" i zaczyna sie ceremonia - do kogo? po co? dlaczego? a czy wie...? etc. Po 10 minutach czlowiek zostaje zwolniony i wyslany w czesto niewlasciwym kierunku.
Czlowiek BYWALY w realnie egzystujacym socjalizmie i takimze kapitalizmie staje przy wejsciu na bramce i mowi do tego pana w mundurku pokornie "Dzien dobry! Mam wezwanie do pokoju 219 do majora Zelaznego na godzine 9. PAN NA PEWNO WIE NAJLEPIEJ gdzie to jest. Czy moglby mi pan...?". Alez oczywiscie, to jest gdzies na drugim pietrze. Pan tam spyta dalej. Prosze. Dziekuje. W ciagu minuty idziemy dalej i bez przeszkod osiagamy cel.

Aleks Kuehl    Jak zostałem polskim poborowym   (fragmenty)

Mam 26 lat. Moja mama jest Polką, ojciec Niemcem. W Polsce mieszkam ponad pół roku. Wcześniej, jako niemiecki 19-latek, odbyłem roczną zastępczą służbę wojskową w szpitalu w Berlinie. Nie sądziłem, że w nowym kraju znów stanę się poborowym. A wszystko przez to, że chciałem się przemeldować.
...
W Niemczech często słyszałem, że sprawy urzędowe w Polsce nie są proste do załatwienia. Miałem okazję to sprawdzić. W okienku w szczecińskim magistracie dostałem meldunkowe formularze, które na miejscu wypełniłem. Oddałem papiery urzędniczce i już szykowałem się do opuszczenia budynku, kiedy usłyszałem pytanie:
- A gdzie książeczka wojskowa?
...
Spojrzałem na zegar. Do zamknięcia urzędu była jeszcze ponad godzina. Zamówiłem taksówkę do WKU, licząc, że jeszcze tego samego dnia wszystko uda mi się załatwić.
...
Niecałe 10 min później byłem na miejscu. Pani z portierni z miejsca spytała mnie o stopień wojskowy.
- Generał - zażartowałem.
Nie uwierzyła: - Jak nie ma stopnia, to musi iść do drugiego budynku.
W drugim budynku zorientowałem się, że jednak w ciągu godziny sprawy nie da się rozwiązać.

Co zrobiłem z tak ciężko zdobytą i kompletnie mi już niepotrzebną książeczką wojskową? Oprawiłem w ramki, powiesiłem na ścianie. Ale jednak trochę boję się, że któregoś dnia dostanę pocztą bilet z zaproszeniem do odbycia zasadniczej służby wojskowej. Kategoria "A" zobowiązuje."

Mila calosc pod:

http://miasta.gazeta.pl/szczecin/1,34937,5195487.html