Chwiejność emocjonalna, a farbowany lis

Jako, że nie było dziś ani Premiera, ani Marszałka na spotkaniu "okrągłego stolika" d/s polityki zdrowotnej, to ja za wikipedią podpowiem Marszałkowi Komorowskiemu, na co powinien się leczyć.

Osobowość chwiejna emocjonalnie typ impulsywny - zaburzenie, w którym występuje wzorzec zachowań gwałtownych, przy braku przewidywania ich konsekwencji.

Muszą wystąpić co najmniej trzy spośród cech wymienionych poniżej, a w tym druga:

wyraźna tendencja do nieoczekiwanych działań bez zważania na konsekwencje
wyraźna tendencja do zachowań kłótliwych i do wchodzenia w konflikty z innymi, szczególnie jeżeli impulsywne działania zostały pokrzyżowane lub skrytykowane
ciążenie ku erupcjom gniewu lub gwałtowności, połączone z niezdolnością do kontrolowania wynikającego z tego wybuchowego zachowania
trudność utrzymania jakiegokolwiek kursu działań, który nie wiąże się z natychmiastową nagrodą
niestabilny i kapryśny nastrój

Chciałbym też coś o lisie (lisach). Dziś Marszałek Komorowski nazwał Jarosława Kaczyńskiego farbowanym lisem. Tych lisów jest sporo, wbrew pozorom.Marszałek najwyrazniej nie panuje nad sobą.Chciałby na siłę przypisać komuś innemu swoje cechy osobowościowe. No to ja Komorowskiemu dedykuję:

Znano różne w świecie lisy:
Był więc lis Ancymon Łysy;

Pospolity lisek rudy,
Pełen sprytu i obłudy;
Lis niebieski - wielka sknera;
Zezowaty lis - przechera;

Czarny lisek ogoniasty;
Lis Patrycy Jedenasty;
Srebrny lis niezwykle szczwany;
Lis Mikita spod Oszmiany;

Lis Telesfor farbowany,
Niebezpieczny i zawzięty;

Lis Wincenty, lis Walenty,

Lecz nie było w świecie lisa
Ponad lisa Witalisa.

Miał Witalis taki ogon,
Że nie było wprost nikogo,
Kto nie stanąłby zdumiony:
Taki ogon nad ogony!
I falisty, i puszysty,

I niezwykle zamaszysty,
I ruchliwy na kształt kity -
Niezrównany, znakomity!

Gdy Witalis kroczył drogą,
Wpierw widziano jego ogon,
Co jak ruda chmura zwisa,
A dopiero potem - lisa.

Gdy się lis pogrążył we śnie,
Dziesięć ptaków jednocześnie
W tym ogonie wiło gniazda,
Niosło jajka, potem - jazda!
Lis się budził niespodzianie
I - jadł ptaszki na śniadanie.

Gdy Witalis przed wieczorem
Kucnął sobie nad jeziorem
I potrząsnął swym ogonem,
Wszystkie rybki, zachwycone,
Wypływały bardzo prędko
Za ogonem jak za wędką:
Lis je w sosie wyśmienitym
Jadł na obiad z apetytem.

Był Witalis maści rudej,
Niezbyt gruby, niezbyt chudy,
Miał na prawym oku bielmo
I był szelmą. Strasznym szelmą!

Miał rozumu za dziesięciu,
Toteż w każdym przedsięwzięciu
Wprawiał w podziw swoim sprytem,
Wyrobieniem znakomitym,
Orientacją doskonałą
I dowcipem, jakich mało!
A miał w sobie tyle dumy,
Jakby wszystkie zjadł rozumy.