I tylko mi nie mów, że mnie kochasz

Ileż to razy człowiek coś tam zbroił w swoim życiu. Najgorsze, że żona już wie, a my wracamy do domu.

Po głowie kłębią się myśli – jak z tego bez szwanku wyjść…

 

Im bliżej drzwi, tym kłębowisko większe. Nic sensownego nie przychodzi do głowy. Co ona zrobi, gdy wejdę do środka.

 

Jedni twierdzą, że najlepszą obroną jest atak. Inni zaś, że warto po prostu przekupić. Jeszcze inni… cholera… jak zacząć.

 

A może ona się nie odezwie ? Gdzie tam, wytrzyma co najwyżej kwadrans.

 

…

 

Wchodzę zamaszyście do przedpokoju i wrzeszczę na całe gardło – kochanie, to nie jest tak , jak myślisz !

 

Cisza.

 

Jesteś, gdzie jesteś ?

 

Nie ma jej. Na stole leży kartka. Hmm…

 

Biorę ją ostrożnie w ręce.

 

Obiad w lodówce. Podgrzej sobie. Jestem u mamy. I tylko mi nie mów, że mnie kochasz.

 

Uff… kamień z serca.

 

Taka scenka z życia koalicji.