Nie, nie, nie...

nie będę pisać o katarynie, bo... nie! Nie liczcie na to...

Mam już po dziurki w nosie tego tematu, który tak rozpala emocje innych. Ani mnie  to grzeje, ni ziębi, ale po prostu potwornie już nuuuudzi... Czyjaś naiwność zawsze mnie dziwi, chociaż przyznam, że i mi się ona czasem, choć rzadko, zdarza... I tyle. Żyję na tym świecie już wystarczająco długo, aby dostrzegać większe problemy, nieszczęścia i tragedie, niż ujawnienie jakiegoś nicka, która sam się niemal o to prosił.

Właśnie wróciłam z myjni. Stałam przed nią czekając, aż auto się umyje po mojej ostatniej ponad 500-kilometrowej podróży  i jak to mi się zdarza ujrzałam ciekawy zoologiczny obrazek. W odległości ok. 3 metrów ode mnie chodziły po trawniku dwa ptaki - synogarlice. Były tak blisko, że mogłam im się dokładnie przyjrzeć i stwierdzić, że chociaż podobne do gołębi, to jednak znacznie ładniejsze. Białe obroże na szyji  i kolor szaroniebieski, jakby z lekkim różowawym błyskiem. Jak to ja od razu żałowałam, że nie mam przy sobie aparatu fotograficznego, bo tuż obok nich samochody stojące w korku , a one nic z tego sobie nie robiły. Ot, taka wpatrzona w siebie parka, której nic nie przeszkadza, bo łączy tak wiele...

Ostatnio jestem trochę niechcący świadkiem fascynacji pewnej osoby inną, którą ta zna tylko z netu. Jako, że stoję z boku, mam ciekawe obserwacje dot. tego zjawiska... Jednocześnie zastanawiam się jak to możliwe, że osoby, które się nigdy w realu nie widziały, tak bardzo są sobą zainteresowane bo zawsze uważałam, że wrażenia wizualne są dość ważne, nie chodzi tu jednak o urodę jako taką, bo to czasem naprawdę się nie liczy, ale to coś, co emanuje z drugiej osoby i pociąga właśnie tą pierwszą...  Ale widać można i na odległość.  Mną kieruje tylko ciekawość. Czasem chciałabym poznać w realu osoby, które lubię z internetu, sprawdzić, czy moje ich wyobrażenie pokrywa się chociaż w części z rzeczywistością, czy też kompletnie się z nią rozminęło. Ale i ja sama bałabym się, że w realu mogłabym kogoś innego rozczarować, więc pewnie do tego nigdy nie dojdzie...

Za dwa tygodnie wybory do PE. Wczoraj pokazali w telewizji jak były wysoki urzędnik Kancelarii Prezydenta startujący w wyborach - Michał Kamiński na konwencji PiS w Chorzowie zabawiał obecnych swoimi dowcipami, typu:

- Wiecie, że Platforma chce zmienić hymn Polski. Ale wiecie na co? Na "A mój chłopak piłkę kopie".

- Niestety, jak państwo doskonale wiedzą, pan Donald Tusk jest dokładnym przeciwieństwem króla Midasa. Legendarny król Midas czego się dotknął, zamieniał w złoto. Na naszej sali, proszę państwa, są dzieci i kobiety, więc ja nie powiem, w co zamienia się to, czego dotknie premier Donald Tusk.

Widziąc te żałosne występy jednej z najważniejszych "twarzy" PiS-u pomyślałam, że PiS nie ma żadnych szans w tych wyborach oraz w każdych innych. Jeśli ma w swoim gronie ludzi, którym podobają się te błazeńskie występy, bo klaszczą z uciechy i zadowolenia, to dobrze, bo to świadczy o poziomie tej formacji, o jej potencjale i możliwościach.  Jakoś lżej mi na duszy, że ich poziom jest tak denny i bo to oznacza, że nie są groźni, choćby wymachiwali tutaj szabelkami, tworzyli różne śmieszne portaliki, podpisywali listy, odezwy czy buńczucznie ogłaszali bojkoty. Nic to nie da. Ich mentalność jest tak anachroniczna, że pozostaną w niszy, czyli tam, gdzie ich miejsce...

Wiosna to wspaniała pora roku. Zaraz wyjdę na balkon i popatrzę na moje jezioro, posłucham przyjemnego żabiego kumkania, a może nawet wieczornego śpiewu słowika...