Od powstania Chińskiej Republiki Ludowej, a więc od 1949 roku, KPCh funkcjonuje poprzez pokolenia rządzących.
Wielki Sternik, który ją wprowadził do kierowania krajem, aż do swej śmierci, do 1976 roku, był przedstawicielem ‘’pierwszej generacji’’ komunistycznych przywódców. Xi Jing Ping od października 2012 roku jest przedstawicielem ‘’piątej generacji’’.
Mao pozostaje ‘’ojcem–założycielem’’ Republiki Ludowej.
Oficjalnie uznaje się jego działania w 70% za pozytywne, a do 30% negatywnej działalności przypisuje się 36 milionów zgonów, Rewolucję Kulturalną, kult jednostki. Mao nadal cieszy się wielką popularnością, szczególnie w wiejskim środowisku. Zbudowane mauzoleum w stolicy na placu Tian an men, na jego chwałę, odwiedzane jest przez wycieczki nawet z dalekich prowincji. 100-tu yuanowy banknot z jego wizerunkiem jest w obiegu.
Obraz Wielkiego Sternika jest niezbędnym narzędziem do zapewnienia ciągłości rządzącej KPCh, mimo iż wielu Chińczyków świadomie twierdzi, że kraj zaangażował się w kapitalistyczny prąd i nigdy nie broni Mao. Awarią tego systemu była jego struktura instytucjonalna, mianowanie ‘’cesarskiego ‘’ lidera dożywotnio i skandaliczny kult jego osoby.
Po śmierci Mao, Deng Xiao Ping staje się silnym człowiekiem i przedstawicielem ‘’drugiej generacji’’, otrzymując funkcję NR1 w partii i w rządzie, ograniczając kadencję do dwóch pięcioletnich mandatów. Rządy stają sie bardziej kolegialne, a nie jak poprzednio skupione w rękach jednego wodza.
Deng podczas swego pobytu we Francji(1920-26)
To Deng Xiao Ping zadecydował, po wyeliminowaniu resztek maoizmu politycznego po śmierci jego twórcy, że Chiny przyjmą zasady ładu mniej niebezpiecznego bez podważenia absolutnej władzy partii komunistycznej.
Ale jeszcze za swego życia, gdy już nie ma oficjalnych funkcji urzędowych, dokonuje ostatniego brutalnego usunięcia przywódcy partii, sprzecznego z ‘’normalizacją’’ procesu decyzyjnego. Jest rok 1989, gdy rozszalała się demokratyczna wiosna Pekinu z manifestacjami studentów na Placu Tian an men. Dyrekcja parti jest podzielona na dwa obozy: zwolenników i przeciwników siły. Towarzysz Deng staje po stronie twardej linii, odwołuje przywódcę reform Zhao Zi Yang tłumiąc studencki ruchu przy pomocy wojska.
Mając 85 lat, sam wybiera przedstawiciela ‘’trzeciej generacji’’- Jiang Ze Min lidera KPCh z Shang Hai’u, na przywódcę kraju.
Jednocześnie wskazuje młodszego Hu Jin Tao jako przyszłego przedstawiciela ‘’czwartej generacji’’ mianowanego vice-prezydentem.
Od 1989 do 2002, Jiang rządzi krajem, a Hu cicho czeka na swój czas.
W 2002 roku po raz pierwszy w historii Chin, mimo pewnych napięć i niepewności, Chiny doświadczyły mianowanie instytucjonalnej głowy państwa Hu Jing Tao na mocy decyzji podjętej przez zmarłego pięć lat wcześniej prezydenta Deng Xiao Ping. Jiang Ze Min znika z areny... Co było bezprecedensowe w historii Chin.
Gdy Hu Jing Tao przystępuje do władzy, jest znany i w kraju i zagranicą, mimo iż był vice-prezydentem od 10 lat. Od jego pierwszej kadencji powstało pytanie ‘’kto uosabia piątą generację?’’
Xi Jin Ping wybrany podczas 17 Kongresu KPCh sześć lat temu na zastępcę prezydenta, stał się w 2012 roku przedstawicielem ‘’piątej generacji’’. Hu Jing Tao nie zdołał narzucić swojego osobistego wyboru na Li Ke Qiang, który stał się szefem rządu, a nie prezydentem jak by sobie życzył Hu.
Nie wiadomo jeszcze jaką rolę zagra osobowość pierwszej damy Chin – Peng Li Yuan, pięknej i bardzo popularnej w wojsku chińskim i w społeczeństwie.
Drugie małżeństwo prezydenckie otoczone romantyczną legendą z pewnością przysłuży się do politycznej służby. Czy żona prezydenta ma ambicje polityczne, tak jak czwarta żona Mao- Jiang Qing?
Wiadomo jednak, że jej głos jest radykalną mocą klanu.
Komentarze
Pokaż komentarze (7)