Przepraszam

Mój poprzedni wpis sprowokował bohatera tekstu do zalogowania się i komentarza pod własnym nazwiskiem. Oto treść komentarza:

Uczciwość
Szanowny Panie,
Nie jestem człowiekiem, któremu potrzeba pomagać w decyzjach - także jeśli chodzi o decyzję napiętnowania kogoś, kto w trzech zdaniach potrafi obrazić trzy osoby. Dlatego w imię tak przez Pana szanowanej uczciwości myślenia muszę powiedzieć, że zbrzydziło mnie gruntownie to, co Pan napisał w ostatnich dwu akapitach swojego tekstu. Tym bardziej, że zapewne pamięta Pan równie dobrze jak ja okoliczności, w jakich się poznaliśmy.

Tomasz Węcławski

Pan Tomasz Węcławski ma rację. To, co napisałem nie było uczciwe. Można kwestionować czy krytykować motywy decyzji. Ale wykorzystanie sytuacji prywatnej do publicznego chłostania jest niegodne.

Dlatego w tym miejscu chciałbym przeprosić prof Tomasza Węcławskiego i Panią, która miałem okazję spotkać za moje insynuacje i potępieńczy ton.

Spotkalismy się w miejscu, w którym mieli prawo do swojej prywatności. W kuchni, gdzie poczęstowali mnie obiadem i w domu, w którym obdarzyli mnie zaufaniem.

Jeszcze raz przepraszam.

Artur Bazak