Wyszło szydło z worka (?)

Zasadniczo lubię internetowych gawędziarzy. Tych z drugiego, ale przecież ważnego szeregu. Niemal wszelkiej maści, a już szczególnie tych, którzy potrafią opisać rzeczywistość, nie są im obce sprawy wspólne, używają barwnego języka i potrafią zaskoczyć. Gdy jeszcze ich światopogląd zdaje się być bliski mojemu to już jest cacy i aja. W tej grupie są m.in.: M. Miśko („Czuwaj!”), B. Graczak („Przekanał”) czy P. Svinarski („Dla pieniędzy”). Niestety ostatnimi czasy zaczęło dziać się z nimi coś dziwnego… Ot, choćby M. Miśko w niewybrednych słowach spostponował T. Sakiewicza za jego relację z krakowskiego rynku i – tak, tak! – zbojkotował rozum, gdyż stanął po stronie tych, którzy ulegli zbiorowej halucynacji i dostrzegli w ubiegłą sobotę całą kompanię policji zmagającą się z oszalałym terrorystą. Może nie zrozumiał, iż – jak sądzę – prezes TVRepublika nie miał zamiaru obrażać dwóch dzielnych funkcjonariuszy (bo o ich heroicznym wyczynie nie wiedział), ale opisał to co widział, czyli sytuację w centrum miasta zaraz po zamachu. Natomiast B. Graczak co rusz posługuje się słowem i mową ciała w celu wyrażania swojej niechęci do… G. Brauna. Tak jakby nie zdawał sobie sprawy z tego, iż w kontekście przyszłorocznych wyborów parlamentarnych szef KKP wyrasta na kluczową postać. Niech go sobie nie lubi. Niech wypowiada się krytycznie. Niech wskazuje na słabe strony postępowania Brauna. Nie godzi się jednak w stanie zagrożenia dla naszego państwa i narodu przesyłać podprogowych sygnałów antybraunowych. Bo niby po co? Jeśli zaś chodzi o P. Svinarskiego, to zaskoczył mnie czymś innym. A mianowicie sam wycofał się z grona doradców K. Nawrockiego. Sądziłem, że to twardy zawodnik, ale… Może uległ sugestiom prezydenta? Nie wiem, lecz mocno mnie tym zaskoczył. W sumie… Zaraz, zaraz… Teraz samo gęste.
Otóż dwa dni temu jeden z grona przywołanych komentatorów, czyli @Matka_Kurka, ogłosił, iż będzie uczestniczył w Marszu Niepodległości. Ba! Zaznaczył, iż w jego aucie nie ma już miejsca dla autostopowiczów, gdyż rusza większą paczką. I fajnie. I elegancko. Nie minęły 24 godziny i na swoim kanale oświadczył, że jednak… nie pojedzie 11 listopada do Warszawy. Hmm… Zmianę decyzji tłumaczył tak mętnie, że nic nie zrozumiałem. Wiem, cieniak ze mnie, ale jakieś 90% komentatorów też nie zrozumiało. To równie dziwne co wyskoki przywołanych wyżej youtuberów.
Lubię posłuchać człowieka, a jego felietony czytam od lat. Za wybitne (bez żartu!) osiągnięcie uznaję odbrązowienie postaci kolesia w czerwonych gaciach. Szanuję za wytrwałość i celne (często) analizy. Jednak… Jednak zmasakrowaniem własnej deklaracji o uczestnictwie w święcie Polaków mocno mnie zaskoczył i – co tu dużo mówić – zniesmaczył. Cóż mogło się stać?
Moja długoletnia internetowa i książkowa „znajomość” z Piotrem Wielguckim upoważnia mnie do przyjęcia takich rozwiązań:
- przestraszył się
lub
- uznał, iż fraternizowanie się z tysięcznym tłumem to nie dla niego.
Tertium non datur. Stop! Jest jeszcze jedno wytłumaczenie, w które sam nie wierzę, ale są na tym świecie rzeczy i sprawy… Powodem tym może być zwykłe lenistwo. Tak, lenistwo. Czemu przywołuję i takie rozwiązanie zagadki?
Mam fajnego kumpla. Znamy się od dekad. Koleś bystry i ostry jak żyleta. Sprawy polityczne rozkminia w trymiga. Więcej! Potrafi stwierdzić, że gdyby dać mu na tydzień władzę w naszym nieszczęśliwym kraju i do tego szablę, to Polska przez ten krótki czas stałaby się krajem, o którym marzą świadkowie Jehowy, a wszyscy zbóje, zdrajcy i użyteczni idioci wąchaliby kwiatki od spodu. Problem w tym, że gdy trzeba ruszyć tyłek z fotela i przez godzinę pomachać biało-czerwoną, to mój kumpel zawsze ma jakąś wymówkę. Oczywiście z rodzaju tych fundamentalnych i wyjątkowych. Czy taki sam modus operandi stosuje P. Wielgucki? Nie wiem i chciałbym się mylić. Wiem jednakże, że istnieją ludzie utalentowani, inteligentni, posiadający kręgosłup moralny i przecierający szlaki, ale równocześnie nie skorzy do podejmowania wyzwań w sytuacjach granicznych. Bo… Bo coś tam. O takich osobach barwnie wypowiadał się jeden z bohaterów naszego narodowego eposu, czyli Onufry Zagłoba. Rozmawiając z Wołodyjowskim o panu nad panami, czyli Krzysztofie Opalińskim, który wsławił się talentem oratorskim i literackim, a jednocześnie poddaniem wojsk koronnych i pospolitego ruszenia Szwedom pod Ujściem, rzekł o nim tak: „Pan Opaliński skryba i zaraz się pokazało, do czego zdatny... Najpodlejszy to gatunek ludzi! Każdy z nich niech jeno pióro z kupra gęsi wyciągnie, to zaraz myśli, że wszystkie rozumy pojadł... Taki syn innym przymawia, a jak przyjdzie do szabli, to go mniemasz.”
Szkoda Panie Kurka. Szkoda.
--------------------------------
Obrazy wykorzystywane wyłącznie jako prawo cytatu w myśl art. 29. Ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych


Komentarze
Pokaż komentarze (48)