Szwecja parnterem strategicznym Litwy - komu to się opłaci?

Tymczasem  w Szwecji  "/..../ media, w przeddzień wizyty Grybauskaitė zaapelowały do władz kraju, aby """potargał Litwę za uszy" (kwestia litewskiej ustawy "o ochronie małoletnich przed negatywnym wpływem środków masowego przekazu".)

 

http://kurierwilenski.lt/2009/07/17/nowe-priorytety-polityki-zagranicznej-grybauskaite/

 

W moim odczuciu obecna gra celami strategicznymi jawi się jako bardzo  bardzo ryzykowna.
 

Problem bowiem polega na w/g mnie tym, że Szwedzi wcale nie będą chcieli “pogłębiać” współpracy z Litwą.

 

Po pierwsze: dla Szwecji problem rosyjski w żadnym wypadku nie jawi się przez kwestię państw “nadbałtyckich”: tylko poprzez relacje , nazwijmy to “dwustronne” (kwestia obsady personalnej pewnych stanowisk na Litwie też tu może wchodzić w grę- wbrew temu co się niektórym wydaje, Szwedzi bowiem bardzo realnie patrzą na UE).

 

Po drugie, jedyny faktyczny interes jaki Szwecja mogła zrobić w tym rejonie – to banki, a to już zostało zrealizowane. Z tym, że problem Łotwy pokazuje jaki niepewny i ryzykowny także dla Szwecji to interes.

 

Wniosek; gdy się okazało, że kraje nadbałtyckie nie staną się  ośrodkiem wzrostu, ani tym bardziej regionalnym centrum finansowym – tzw. oficjalne czynniki będą najpewniej dążyć w Sztokholmie wyłącznie do utrzymania status quo w stosunkach z Wilnem, a Litwa nic na tym zapewne nie zyska. odwrotnie. Pojawi się w nowym wymiarze kwestia – tzw. europejskich standardów, w tym tych dla nas najważniejszych, dotyczących polskiej mniejszości na Litwie.

Paradoksalnie zatem, obecny litewski zwrot ku Szwecji może posłużyć w ostatecznym rachunku faktycznym polskim interesom  bardziej niż dotychczasowe polsko -litewskie „partnerstwo strategiczne” – a mianowicie faktycznemu i należnemu ugruntowaniu praw polskiego żywiołu na Litwie, a to   zgodnie z  unijnymi standardami.