Możliwa rola Szwecji w nadbałtyce oczyma Rosji?

Odległe  w czasie spotkanie Siergieja Ławrowa ze szwedzką minister spraw zagranicznych Lailą Freivalds, które odbyło się w ramach Rady Arktycznej już prawie pięc lat temu - 24 listopada 2004 roku w Reykjawiku na Islandii  - przyniosło ze sobą istotne rozmowy, które mogą rzucać  światło na stosunek Rosji do Szwecji, w kontekscie jej polityki do  takich państw bałtyckich jak Łotwa i Estonia. 

Podczas wskazanej wymiany poglądów, strony wskazay bowiem swoje opinie na kluczowe kwestie dotyczące relacji rosyjsko-szwedzkich, wtym odniosły się do współdziałania dwu krajów w realizacji idei tzw. „przestrzeni europejskiej”.

Analizowano możliwości współpracy w kontekście pogłębiania strategicznego partnerstwa (szwedzko) unijno-rosyjskiego i zapewnienia powstania i utrzymania  rzeczywistego postępu w dziedzinie tworzenia „wspólnej przestrzeni” unijno-rosyjskiej.

Co jednak szczególnie i zasadniczo  istotne, to fakt, iż rozmawiając ze szwedzką minister spraw zagranicznych  Ławrow podkreślił potrzebę spełnienia przez Łotwę i Estonię zaleceń   organizacji międzynarodowych w odniesieniu do statusu mniejszości narodowych w tych krajach.

Posługując się zatem pojęciem „przestrzeni europejskiej” i szwedzkiego wpływu na jej efektywne kształtowanie, Rosjanie próbowali zatem (jak można wywnioskować z kontekstu wskazanej wypowiedzi)  wpłynąć na stosunek rządów estońskich i łotewskich na mniejszości rosyjskiej w tych krajach. 

 Znamienne to zestawienie zdaje się sugerować uznanie przez Rosję –już co najmniej pięć lat temu -  przynajmniej pośrednio i miedzy wierszami -znaczącego wpływu Szwecji na    sytuację w dawnej nadbałtyce.