91
BLOG
Czy relatywizują się najważniejsze symbole ducha i mentalności, architektury i sztuki polskiej na Litwie? Takie pytanie nasuwa się, gdy człowiek zapatrzy się, zdumiony, na ostatnie losy owej słynnej z “Dziadów” i losów Mickiewicza tzw. “celi Konrada”. Przecież jeżeli coś jeszcze żywo i do głębi polskiej duszy (poza bliżej nieokreślonym sentymentem) łączy w polskich duszach Litwę z Polską, to jest to najwspanialszy symbol religijny z Ostrej Bramy oraz umownie nazwany wiek XIX, a szczególnie wspaniała literatura romantyczna, którą znamy i jeszcze jakiś czas znać będziemy, mówiąc “Litwo, ojczyzno moja”. Owa literatura i losy jej twórców skupia się w Wilnie w owej słynnej celi Konrada, tak ostatnimi czasy oddanej presjom świata ekonomii i śmiem twierdzić, polityki. W końcu znalazła się ona, w łączniku pomiędzy wileńskim kościołem Św. trójcy a klasztorem. W Celi Konrada urządzono pokoje hotelowe. Sama Cela Konrada została przeniesiona przez właścicieli hotelu do odbudowanego niedawno łącznika między klasztorem a kościołem Świętej Trójcy. Jak podaje jednak “Kureir wileński” w artykule ‘Konrad ma nowa celę” łącznik ów nie spełnia swojej funkcji - nie łączy on bowiem w rzeczywistości – ze względu na wymogi bezpieczeństwa przeciwpożarowego – kościola z klasztorem. Zatem mamy cele Konrada w nowym miejscu i to w łączniku do nikąd. Symboli aż nadto.Oto pęka jedna z najważniejszych nici łączących (jeszcze) Polskę z Litwą – i to pęka – o dziwo – materialnie. Za tym symbolicznym “rozłączeniem” idzie i iść będzie zapewne z coraz większą siłą cały szereg konsekwencji o znaczeniu psychologiczno- moralnym. I tak oto, w ten mało zauważalny sposób, wielka przeszłość, znalazła się w realnym i symbolicznym zaułku. Czy relatywizują się (a poprzez relatywizację zmienają swoją wagę sens i znaczenie) zatem – pozostawione przez Polskę samym sobie – OSTATNIE symbole polskości na Litwie?
Komentarze
Pokaż komentarze