"Żydowskie" roszczenia

        Swego czasu, w trakcie wykonywania prac przydomowych – układałem kostkę (kiedyś znaczną część prac budowlanych trzeba było wykonać samemu, a nie przyjść na gotowe – ale przynajmniej nie mam długów), i zabrakło mi trochę materiału do wyrównania terenu.

      Wybrałem się z taczką do sąsiadów z prośbą o użyczenie piasku. Niestety sąsiadów nie było. Po krótkiej deliberacji napełniłem taczkę piachem i przytachałem do siebie. Znaczy ukradłem.

     Po jakimś czasie sprawę załatwiliśmy, chyba przez bufet, ale absmak pozostał.

      Wczoraj przewoziłem jakieś narzędzia na małych kółkach po tym kawałku kostki. Minęło już dobre 10 lat i na styku między ułożoną kostką, a kawałkiem wcześniej utwardzonego fragmentu wytworzył się dwucentymetrowy próg utrudniający przemieszczanie ciężkich elementów. Cóż,„kradzionego”  podkładu było za mało.

       Pewne analogie można odnieść do żydowskich roszczeń dotyczących rzekomo należnych odszkodowań ; wartości, które stanowiły ich własność powstały w Polsce, miały formę materialną, co wobec znanej żydowskiej niechęci do prac fizycznych było raczej tworem rąk ludności miejscowej.  

      Jestem zdania, że kultura materialna jest związana z miejscem jej powstania, a przepływy kapitałowe winny,  jedynie w sposób ograniczony, wspomagać ten proces. Odrzucenie tej zasady antycypuje powstawanie napięć. Wspomniane roszczenia mają w tym kontekście formę żądań renty za pobyt Żydów w Polsce.

    O ile wiem, to nie byli tu zapraszani; więcej, są dokumenty mówiące o zapłacie za prawo osiedlenia.

      Idę do sąsiadów. Wówczas powinienem ukraść dwie taczki piasku – były mi niezbędnie potrzebne. Wyrzuty sumienia mam przecież takie same jakbym ukradł dwie taczki, a nie jedną więc sąsiedzi są mi winni przynajmniej jeszcze jedną taczkę piasku.