PRAWO czy ŁAD?

Prowadząc porównania cywilizacyjne musi się dojść do konkluzji, że w ramach systemu filozofii personalistycznej możliwe jest powstawanie cywilizacji o strukturze bądź hierarchicznej, bądź egalitarnej.

To dwa odrębne tory rozwojowe, a zasadniczym problemem jest ich rozróżnianie. Jest to o tyle trudne, że obecnie mamy do czynienia z totalną przewagą cywilizacji hierarchicznych, które za cel podstawowy stawiają sobie zatarcie wszelkich śladów istnienia odrębnej drogi rozwojowej.

Nawet najbardziej oczywiste przejawy egalitarnej struktury organizacyjnej są interpretowane jako hierarchiczne. W proces włącza się zasoby „naukowe” na równi z religią, gdzie tę ostatnią utożsamia się z wiarą.

Efektem jest stan, w którym brak jest nawet adekwatnych określeń opisujących funkcje spełniane przez egalitarne instytuty społeczne.

 

Podstawowym rozróżnieniem tyczącym struktury organizacyjnej państwa jest kwestia ustroju opartego bądź na PRAWIE, bądź na ŁADZIE.

 

W pierwszym przypadku struktury państwa MUSZĄ  dostosowywać się do PRAWA, ktore stanowi fundament związku. I tu pojawia się prawo arbitralnie ustanowione – bardzo często w odwołaniu, że jest to Prawo Boże, czyli takie, które nie może być podważone i zmienione. Oczywistym jest, że każdy starający się o utrzymanie korzystnej pozycji społecznej, będzie dążył do podtrzymaniu tego stanu rzeczy. Prawo w takim przypadku jest prawem narzuconym i polityką społeczną państwa są działania „dostosowujące”  społeczeństwo do narzuconych norm. Inaczej – zawsze występuje w takich państwach INŻYNIERIA  SPOŁECZNA.

 

Konflikt jaki obserwujemy w relacjach z Unią Europejską, gdzie żądaniem Brukseli jest, aby podporządkować się prawnym regulacjom stamtąd pochodzącym, jest konfliktem zasadniczym – chodzi bowiem o narzucenie prymatu prawa. Dlatego stanowisko, sprzeczne z logiką i zdrowym rozsądkiem, jest forsowane często nawet w sposób niezgodny z wcześniejszymi ustaleniami traktatowymi; celem nadrzędnym jest wprowadzenie zasady hierarchicznego podporządkowania pod hasłem konieczności tworzenia  PAŃSTWA PRAWA.

 

Tymczasem  Rzeczpospolita nie jest państwem PRAWA,  a  ŁADU. Tworząc fundamenty istnienia wspólnoty jej założyciele określili zasady i normy współżycia, które można określić jako  ŁAD SPOŁECZNY.

W takiej strukturze organy sprawujące pieczę nad instytutami życia publicznego kierują się zasadą utrzymania ŁADU. Tu akurat język polski właściwie opisuje rolę służb publicznych: utrzymać W ŁADZIE, czyli sprawować władzę.

Służby te nie są więc uprawnione do narzucania  rozwiązań, które są sprzeczne z ŁADEM SPOŁECZNYM.

To zasadnicza różnica cywilizacyjna. W przypadku struktury hierarchicznej – PRAWO może być narzucane niezależnie od oczekiwań, czy potrzeb społecznych. „Suwerenem”, albo inaczej – fundamentem struktury wspólnotowej jest nie wola społeczeństwa, a PRAWO któremu to społeczeństwo ma podlegać.

 

Rozważając sprawę migrantów, stanowisko Brukseli jest jasne: Polska ma podporządkować się prawu unijnemu, nawet widząc tragiczne skutki jego wdrożenia. Opór, to podważanie „państwa prawa”.

W tych samych kategoriach należy rozpatrywać kwestie związane z zastrzeżeniami dotyczącymi reorganizacji sądownictwa - w całym zakresie spraw powiązanych.

 

Tu pozostaje odpowiedzieć sobie na pytanie, czy Polska ma być PAŃSTWEM PRAWA,  czy też PAŃSTWEM ŁADU SPOŁECNEGO.?

Jeśli wybrana zostanie opcja pierwsza – należy odrzucić twierdzenie, że jesteśmy Rzeczpospolitą.