Ewangelia, a kabała.

Kabała jest uważana za źródło numerologii. Zaś korzeni samej kabały upatruje się w Egipcie, wśród Chaldejczyków, a także pierwotnych wierzeń Fenicjan.

Mnie w niniejszym wpisie interesuje wpływ kabały na Ewangelię. Czy takowy istnieje?
W zasadzie KK (podobnie jak judaizm) całkowicie odrzuca wpływ czynnika magicznego na zapisy zawarte w tej Księdze. Jednak trudno pozbyć się wątpliwości. Jeśli bowiem ówczesne życie Żydów było nasycone wszelkimi przejawami religijności, a i przed Chrystusem, i później Kabała zajmowała poczesne miejsce wśród żydowskich elit, to można domniemywać wpływu tej wiedzy także na autorów ewangelicznych.

Tu chcę przedstawić pewien tok myślenia dotyczący słów Chrystusa wypowiedzianych na krzyżu: „Eloi, Eloi, lema sabahtchani” (Marek), czy też „Eli, Eli, lema sabachthani” (Mateusz) –Boże mój, Boże mój, czemuś Mnie opuścił.



Przyznam, że te słowa nie pasują mi do całego przekazu zawartego w Ewangelii. Nie pasują, a nawet mogą być uznane za sprzeczne z posłannictwem Chrystusa w obliczu śmierci.

Okazuje się, że pomocna w zrozumieniu opisywanej sytuacji jest Kabała. W odniesieniu do Chrystusa mamy określenia, że jest Początkiem i Końcem, Alfą i Omegą..
Przełóżmy to na język Kabały. Chrystus jest Początkiem i Końcem – to określenie jest jasne, ale już Alfa i Omega mają dotyczyć alfabetu hebrajskiego, uważanego (tak samo jak wszystkie starożytne języki sakralne, z a święty. Ten alfabet zawiera 22 litery i zgodnie z zasadami Kabały wypełnia wszelkie możliwości życia.

22 – realizacja ideałów. Spotkanie nieba z ziemią.

Słowa Chrystusa tu przytoczone są pierwszym akapitem Psalmu 22. Zatem mają jednoznaczne ukierunkowanie.

Wielce inspirujące jest zalecenie JPII, który w liści skierowanym do kleru (Tertio Milenio Ineuente) zaleca studiowanie tych właśnie słów.