Upływająca właśnie rocznica uzyskania niepodległości przez sub-Saharyjskie państwa Afryki, jest również dobrym czasem na podsumowania dotyczące procesów, które zaszły na tym kontynencie. W 1960 roku, siedemnaście afrykańskich państw uzyskało wolność, która była rezultatem, biegu wydarzeń naznaczonych przez drugą wojnę światową. Afrykańczycy uczestnicząc w różnych ruchach wyzwoleńczych, nakreślili wizję kontynentu, w którym kolonialne imperia stracą swoją władzę. W 1944 roku generał de Gaulle w przemówieniu w Brazzaville, powiedział: „nadszedł dla Francji czas, aby rozpocząć drogę do nowej epoki”. Dwa lata później francuskie imperium kolonialne, zostało zastąpione przez Francuską Wspólnotę.
W 1950 roku jeden na dziesięciu mieszkańców Ziemi był Afrykańczykiem, obecnie proporcja ta wynosi jeden do siedmiu. Badania wskazują, że przewidywalnie w roku 2050, jeden na pięciu mieszkańców naszej planety będzie pochodził z Afryki. Fala konfliktów zbrojnych, chorób, niestabilności politycznej, nie zahamowała wzrostu populacji tego kontynentu, który osiągnął w 2009, miliard mieszkańców. Badania demograficzne dowodzą, że 40% populacji, tego kontynentu jest poniżej 15 roku życia. Jednocześnie średnia rodzina ma 4.6 dzieci. Nigeria ma około 6 milionów dzieci, natomiast w całej Unii Europejskiej jest ich 50 milionów. Szacuje się że w piętnastym wieku liczba mieszkańców Afryki wynosiła między 43 a 78 milionów.
Marsz do niepodległości:
1 styczeń 1960 roku – Kamerun, należący pierwotnie do Niemiec, podzielony pomiędzy Francję i Wielką Brytanię w 1918 roku. Państwo uzyskało niepodległość dzięki zbrojnej walce. Po roku od ogłoszenia przez ONZ, końca protektoratu francuskiego, ogłoszono niepodległość. 5 maja 1960 został wybrany pierwszy prezydent Kamerunu Ahmadou Ahjdjo.
27 kwiecień 1960 – Togo, również niemiecka kolonia podzielona po zakończeniu pierwszej wojny światowej pomiędzy Brytyjczyków i Francuzów. Część kraju była administrowana przez Francuzów, jako terytorium stowarzyszeniowe, należące do Francuskiej Wspólnoty powstałej w 1946 roku. Kraj uzyskał autonomiczność przez referendum, które odbyło się w 1956 roku. Zwycięstwo które uzyskała Togońska Partia Zjednoczeniowa, będąca nacjonalistycznym ruchem wyzwoleńczym, otworzyła drogę do wolności tego kraju.
26 czerwiec 1960 – Madagaskar, zamorskie terytorium francuskie, a od 1946 roku proklamowano tam autonomię w ramach Francuskiej Wspólnoty. W roku 1960, pierwszy prezydent Philibert Tsieranana, przekonał de Gaulla do oddania całkowitej kontroli, nad tym państwem.
30 czerwiec 1960 – Demokratyczna Republika Kongo, pod przywództwem Patrice Lumumby w 1959, w ówczesnej stolicy kraju Leopoldville (obecnie Kinszasa) rozpoczęły się zamieszki. Wówczas to państwo znane było pod nazwą Belgijskiego Kongo. Władze belgijskie wezwały przywódców rebelii do Brukseli, gdzie ostatecznie podjęto decyzję o likwidacji belgijskiego protektoratu, w obawie przed wybuchem wojny, podobnej do tej z którą zmagała się Francja w Algierii. Od tego czasu Kongo Belgijskie uzyskało nazwę Demokratycznej Republiki Konga. W międzyczasie, podczas rządów Mobutu Sese Seko, kraj ten przez krótki okres nosił nazwę Zairu.
1 lipiec 1960 - Somalia, Włoska kolonia, uzyskała niepodległość pod protektoratem Korony Brytyjskiej. Ideą przewodnią liderów ruchu narodowo-wyzwoleńczego było stworzenie „Wielkiej Somalii” sprzed czasów kolonialnych. Zajmujących ziemię Kenii, Etiopii, oraz Dżibuti.
1 sierpnia 1960 – Benin, uzyskał swoją nazwę dopiero w 1975 roku. Wcześniej Królestwo Dahomeju, swoją niepodległość zawdzięcza przede wszystkim działaniom prezydenta Huberta Maga.
3 sierpnia 1960 - Niger, prezydent Diori Hamana rządzący od 1958 roku, doprowadził kraj do niepodległości.
5 sierpnia 1960 - Burkina Faso, francuski protektorat, Republiki Górnej Wolty. Proklamowano niepodległość już dwa lata wcześniej, jednak pełną niezależność od Francji uzyskano w 1960 roku. Obecną nazwę kraj ten uzyskał w 1984 roku.
7 sierpnia 1960 - Wybrzeże Kości Słoniowej, autonomiczność uzyskano już w 1958, natomiast w 1960 roku pro francuski przywódca Felix Huphouet-Boigny proklamował pełną niepodległość.
11 sierpnia 1960 – Czad, pierwszy prezydent tego kraju Francois Tombalbaye niedługo po tym jak ogłoszono niepodległość, wywołał krwawy konflikt religijny pomiędzy katolikami a muzułmanami.
13 sierpnia 1960 – Republika Środkowoafrykańska, od 1905 roku będąca pod francuskim panowaniem, po uzyskaniu niepodległości, David Dacko został pierwszym prezydentem tego kraju.
15 sierpnia 1960 – Kongo, 99 procent mieszkańców tego kraju zagłosowało w 1958 roku za przyłączeniem do Wspólnoty Francuskiej, zachowując jednocześnie autonomię. Wybuch wojny domowej, która miała miejsce w 1961 roku, spowodował francuską interwencję militarną.
17 sierpnia 1960 – Gabon, premier kraju Leon M’ba, ogłosił niepodległość, mimo zabiegów u de Gaulla o pozostanie we francuskim protektoracie, ten odmówił.
20 sierpnia i 22 września 1960 – Senegal, Mali, niezależne państwa powstały z federacji trzech państw Mali, Senegalu oraz Francuskiego Sudanu. Początkowo, oba te kraje miały stanowić jedno państwo, jednak w wyniku dzielących je różnić powstały jako dwa osobne organizmy.
1 Październik 1960 Nigeria, podzielona na trzy federacje regionalne północ, wschód i zachód, poprzez ustanowioną w 1954 roku konstytucję, była i jest jednym z dużych państw kontynentu. Zaraz po ogłoszeniu niepodległości, wybuchły głębokie etniczne i religijne konflikty, powodujące wewnętrzną niestabilność polityczną.
28 listopad 1960 – Mauretania, mimo sprzeciwu Ligi Arabskiej oraz Maroka, udało się proklamować w tym kraju niepodległość. Konstytucja ustanowiona w 1964 roku, wprowadziła rządy autorytarne, pierwszym prezydentem został Ould Daddah.
Pół wieku niepodległości, skłania do podsumowań, które wypadają niezbyt korzystnie w ocenie rozwoju tego kontynentu. Pomoc finansowa Unii Europejskiej, Banku Światowego, oraz Międzynarodowego Funduszu Walutowego która miała zminimalizować, efekty destabilizacji politycznej, przynosi marne efekty. Ubóstwo, rosnące nierówności wynikające z dystrybucji dóbr, nieustanne przewroty polityczne, czy wreszcie rosnący w siłę terroryzm, stanowią, duże wyzwanie dla przywódców świata, zamierzających "zaprowadzić porządek" w Afryce. Chociaż, raporty specjalistów, wskazują „generalnie pozytywny trend” w rozwoju państw tego kontynentu, chaos który jest domeną afrykańską wydaje się moim zdaniem barierą niezwykle trudną do przezwyciężenia. Nie zmienią tego nawet działania dobrej woli, takie jak przyznanie organizacji mistrzostw świata w piłce nożnej RPA. Rzeczywistość afrykańska pokazuje jasno że brak jest wśród jej mieszkańców poczucia, tożsamości państwowej, która w przyszłości mogła by spowodować powstanie spójnej i niezależnej finansowo od Zachodu, polityki międzynarodowej. Wszelkie demokratyczne instytucje, traktowane są przez ich uzurpatorów jako prywatne folwarki, służące załatwianiu własnych interesów, rozprawianiu się z przeciwnikami i przede wszystkim do powiększania prywatnego majątku.
Inne tematy w dziale Polityka
