Skradziona Nagroda Nobla ...

I znowu wyszedłem  na  durnia ....

Strajkowałem, roznosiłem ulotki, nie zgadzałem się na żadne układy, nie "rozmawiałem" ze służbami wiadomymi i w końcu nie poszedłem na lep rezygnując z kariery w imię własnych przekonań. Robiłem tak ja, robiło tak wielu, naprawdę wielu moich znajomych i bezimiennych nieznajomych w ramach walki o lepsze jutro.  Uważaliśmy, że tak należało.

Wiele osób, które miały mniej szczęścia zapłaciło za taką działalność wysoką cenę. Relegacje z uczelni, wyrzucenie z pracy, wilcze bilety czy zmuszenie do emigracji. Nie byli znanymi działaczami, nikt się o nich nie upominał, nikt w radiu Wolna Europa nie wymieniał. Nie skarżyliśmy się, każdy z nas jakoś się w końcu urządził.

Z nagrody Nobla cieszyliśmy się wszyscy, byliśmy dumni, że ktoś zauważył i docenił naszą działalność. Naszą bo wtedy nagrody organizacjom nie dawali. Ta czuliśmy, tak ją rozumieliśmy.

Dzisiaj siedzę sobie przed TV i oglądam wielkich bohaterów, czerwone zatłuszczone twarze, wykwintne jedzenie, najdroższe stroje, uśmiechy i blichtr. I ta lepka, obślizgła słodycz, że aż mdli. Siedzę, słucham i dowiaduję, że to wszystko co robiliśmy było niepotrzebne skoro ON sam „obalył” komunę, dzięki niemu to wszystko. ON sam tak sprytnie komunę wymanewrował, on tak wspaniale walczył.

A my ? A my to teraz karły moralne, my to dzisiaj odważni w gębie są, nie tak odważni jak ONI wtedy byli. Bo raczymy mieć inne zdanie niż nasi bohaterowie. Jednocześnie te wybitne autorytety przekonuje mnie, że coś tam podpisywali bo "takie wtedy były czasy", że SB miało "swoje metody" i w końcu to były zaledwie nic nie znaczące "błędy młodości"  czy, że tylko krowa nie zmienia poglądów.

I ten rechot – ile siedziałeś, powiedz ile siedziałeś ...

I co ja mam teraz powiedzieć ?