Test na normalność

W gruncie rzeczy wszyscy zwolennicy powrotu do normalności powinni się cieszyć. Właściwie należałoby napisać: zwolennicy normalności. O powrocie nie ma mowy, ponieważ żadnej normalności u nas nigdy nie było. Tak czy inaczej zwolennicy normalności powinni się cieszyć. Niemilknące ujadania tej części strony politycznej układanki, którą wiodące media uznały za wzorzec kultury, spokoju i wylęgarni szacunku dla oponentów, dają niepowtarzalną szansę. Są probierzem naszej wytrzymałości, dobrego smaku i  stosunku do spraw publicznych. Dotychczas nie wyglądało to pokrzepiająco. Jeśli coś się w nas zmieniło (pisząc "w nas", mam na myśli wszystkich, bez wyjątków), pęknie pokrywająca nas tafla lodowa.

Ujadający nie byli i nadal nie są wyłącznie towarzystwem wzajemnej adoracji przebywającym na wakacjach na bezludnej wyspie. Ich ujadania zdobywały posłuch, stawały się zaraźliwe, rozprzestrzeniały się jak najgroźniejszy wirus. Bądźmy jednak obiektywni. Nikt nie zmuszał słuchających, by wdychali te chorobliwe opary. Owszem, można znaleźć argumenty łagodzące, niewielu jest idealnie impregnowanych na wszelkiego rodzaju pokusy, ale - niestety - nie będą to argumenty usprawiedliwiające. Ujadający cały czas wierzą w skuteczność wypróbowanej broni. Grają w pokera, grają o bardzo wysoką stawkę i podbijają cenę, raz jeszcze wierząc, że blef się uda. Pozostałych, nas wszystkich, czeka poważny test. Czy dorośliśmy do tej toczonej va banque gry? Pozwolimy się po raz kolejny przechytrzyć, czy w odpowiedniej chwili powiemy "sprawdzam" i zgarniemy pulę? Wbrew pozorom nie chodzi o pulę wyborczą, chodzi o coś stokroć ważniejszego.

Niech ujadają, i ci, którzy pozakładali okulary, i ci, którzy je pozdejmowali, może wreszcie na coś się przydadzą. Może bezwiednie wszystkim wyrządzają przysługę. Nadzieja nigdy nie powinna umierać.