Profesor Sadurski otworzył mi oczy. Jak Zygfryd de Loewe Jurandowi. Dobrze, że mamy prof. Sadurskiego. Gdybyśmy go nie mieli, musielibyśmy udawać, że go mamy. Profesor Sadurski, powiem szczerze, choć nie lubię szczerości, zawstydził mnie. Uprzytomniłem sobie, że nikogo nie przepraszam. A jeśli nikogo nie przepraszam, nie jestem ani trendy, ani trendi. A chcę być, bo tak wyrasta się na człowieka. Przepraszam zatem.
Przepraszam partię, że dotychczas nie dość się starałem, by wszystkim wokół obrzydzić PiS. Obiecuję poprawę.
Przepraszam partię, że nie dość ... O tym, zdaje się, już wspomniałem. Obiecuję poprawę.
Przepraszam partię, że nie dość ... Tym razem pamiętam. Przepraszam ją, że nie dość gorliwie wychwalałem jej sukcesy. A, żona świadkiem, wychwalałem, jak mogłem. Obiecuję poprawę.
Przepraszam partię, że nie dołożyłem wystarczających starań, by uczynić z jej członków prawdziwych mężów stanu, mimo że też się starałem. Obiecuję poprawę.
Przepraszam partię, że nie umiałem pomóc w budowie autostrad. Przyznaję też, że się nie starałem. Obiecuję poprawę.
Przepraszam partię, że nie mam pióra Dulcynei, mej Dulcynei, bo wówczas mógłbym partii zapewnić nieśmiertelność. Nie obiecuję poprawy, pióro to nie żona. Nie wymienię.
Przepraszam partię, że nasza osiedlowa komórka wspierania partii i rządu nie działa perfekcyjnie. To wina żony. Obiecuję poprawę. Jeśli tylko żona pozwoli.
Przepraszam Burundi za brak współczucia. Burundi nie ma takiej partii jak my. Nie mam pewności, czy powinienem obiecywać poprawę.
Przepraszam blogerów partii, że blogerzy PiS-u zieją do nich nienawiścią, odpłacając nią za okazywaną im miłość. Obiecuję, że gdy będę miał na to wpływ, wykasuję ich z S24.
Przepraszam Dulcyneę, moją Dulcyneę, że jej dotychczas nie wykradłem. Jestem bezradny. Żona nie pozwala.
Tych, którzy poczuli się urażeni moimi przeprosinami, też przepraszam.
Przepraszam i tych, których nie przeprosiłem.
Komentarze
Pokaż komentarze (122)