Mamy lato. Mieć, to możemy świerzb. Lato jest. Jest lato. Na tym mógłbym skończyć, bo wielu to wystarcza. Jest lato, wszyscy się weselą, wszyscy łapią promienie słoneczne, inni łapią promile, po pewnej dawce również słoneczne, a ja jakiś taki jestem markotny. Zimno mi, widzę tylko ciemne kolory, mam zadyszkę. Starość. Jara, co prawda, ale starość.
Nic mnie już nie cieszy, poza, rzecz jasna, sukcesami rządu i partii. Nawet to, że stałem się, a może nawet zawsze byłem, tylko o tym nie wiedziałem, casa palabra. Czasami tylko chce mi się, jak ten nieszczęsny Witkacy, wykrzyczeć: pódź tu, dziedzko, pódź ..., ale tylko czasami. Takiej apatii nie miałem od czasu, gdym wrócił z Tabasco. Kto wie, o czym mówię, zrozumie, innych i tak to nie wzruszy.
Byłbym tak siedział w skarpetach z wełny (w ten sposób nie marzną mi nogi, bo bez nich marzną, niby to oczywiste, ale im jestem starszy, przekonuję się, że nie ma takiej oczywistości, która wcale nią nie jest; jeśli ktoś pomyślał, że to grafomania, może wydrukować sobie bilet wizytowy z napisem: krytyk literacki), wspominał utracone zachody księżyca i słuchał żony recytującej kolejne, poświęcone premierowi, poematy, gdyby nie pewna myśl. Uderzyła mnie ona tak nieoczekiwanie, jak talent nieoczekiwanie uderzył red. Wołka, z tą jedynie różnicą, że od niego się, niestety, niestety dla niego, odbił.
Pojaśniało mi przed oczami, pot wystąpił na każdej części wątłego - wydawałoby się - ciała, promienie słoneczne zaczęły pieścić (przez szybę wprawdzie okienną, ale nie można od razu mieć wszystkiego) me skronie. Uskrzydlony zrzuciłem z siebie odzienie (trochę, z oczywistych względów, to trwało), nie w celach hulaszczych, dodam dla uspokojenia nerwów niektórych mych czytelników, ale z poczucia radości. Ta radość już zaczynała się udzielać żonie, ale w porę zdołałem ją odwieść od zbyt ryzykownego w jej wykonaniu manewru. W zamian poprosiłem, by wyrecytowała sonet CCCLVIII zatytułowany Orliku Ty nasz o perłowych włosach. Sonetu jej autorstwa.
Czego nam jeszcze brakuje do pełnego szczęścia? Nam, Polakom? Brakuje nam pomników. Ujmę to inaczej. Brakuje nam bardziej urozmaiconych pomników. Bo pomniki mamy, mamy, bo od czterech lat na nic nie możemy narzekać. Ale też, z drugiej strony, nasze place zdobią same Koperniki, Mickiewicze i Chopiny. Mniejsze miasta zdobią Szopeny. Nie twierdzę, że to jest nudne, twierdzę, że mało urozmaicone. Wiem również, że nie możemy stawiać pomników członkom naszego rządu. Członkowie naszego rządu są bardzo skromnymi ludźmi, a poza tym nie wypada im stawiać sobie pomników za życia. Za życia stawiają sobie pomnik własnych osiągnięć, który jest stokroć piękniejszy od wszelkich marmurów.
Dlaczego jednak nie mamy pomnika Mędrca? Sam go sobie przecież nie wystawi. Albo pomników innych Mędrców? Dlaczego nie mamy pomnika Niekończących Się Autostrad? Nie zasłużyliśmy? Dlaczego w miastach wojewódzkich nie stawia się pomników Wolnych Łóżek Szpitalnych? One mogłyby, co ważne, łączyć przyjemne z pożytecznym. Gdzie, pytam, pomnik Dozorcy I Jego Miotły? Wszak czystość wszystkim nam leży na sercu. Dlaczego w Tabasco nie ma pomnika Dulcynei? Mej Dulcynei. Gdzie są jej wierni czytelnicy? O, wy, niewdzięcznicy!
My jednak, my, to znaczy ja i żona, postanowiliśmy zbierać pieniądze na budowę pomnika Henryki Krzywonos. Zasłużyła, a malkontentom nie mam zamiaru tłumaczyć, czym zasłużyła. Wyobrażamy sobie ten pomnik w następujący sposób: pięciometrowa postać, godna w swej wymowie postać, kroczącej pani Henryki, która za rękę prowadzi metrową postać prezesa; przed panią Henryką znajduje się tabliczka z napisem - Droga do psychologa lub psychiatry, za nią trzymetrowa rzeźba przedstawiająca tramwaj; na niskim zaś cokole szczerozłoty napis - Rodaczce, która przeciwstawiła się drapieżnej kaczce.
Każdego, kto zechce wyłożyć pieniądze na ten szczytny cel, prosimy o dokonywanie wpłat. Niebawem podam numer konta.
Komentarze
Pokaż komentarze (96)