Ci wszyscy, którzy byli pewni, że napiszę to, co piszę, dlatego, że zachowuję się jak katarynka, będą srodze zawiedzeni. Jak katarynka można pisać o sprawach trzeciorzędnego znaczenia. O zegarkach, o ortografii, o dorszach czy groteskowym uderzaniu pięścią w stół. Nie wypieram się. Pisałem. Pisałem i o tym. Pisałem, bo byłem młody, niedoświadczony, łaknący poklasku, życiowo, politycznie i społecznie naiwny. Dziś z tego powodu kurczę się w sobie, zapadam się, pąsowieję na wszystkich częściach ciała. Dlatego wyglądam, jakbym miał odleżyny. Mówiąc po żołniersku, jest mi wstyd.
Po prostu byłem zarozumiały. Czytałem wyłącznie własne teksty, upajając się nimi, zaśmiewając jak dziecko. Bo dzieckiem byłem. Dopiero niedawno, gdy dzięki przypadkowi kursor, zamiast skierować mnie na ulubiony blog, kliknął na inny, doznałem struktury kryształu. Autor, palce lizać, przemawiał do mnie z powagą, odżegnywał się od wszelkich żartów, masywnym palcem groził wszelkim niesmacznym wesołkom. Skąd wziąłem ten masywny palec? Tak go sobie, ten palec, wyobraziłem. Ludzie wybitni, ludzie widzący jednocześnie przód i tył, skutek i przyczynę, słonia i yeti, muszą mieć masywne palce. Lżejsze ześlizgiwałyby się z klawiatury. Przeczytałem i poczułem się jak smarkacz. Przeczytałem i wpadłem w nałóg czytania zarówno tego bloga jak blogów równie poważnych.
I to mnie odmieniło. I dlatego ci, którzy przeczytają ten tekst, będą zawiedzeni. Natus est ...
Każdy dziś pisze o byłej poseł Sawickiej. Nudy, nudy, nudy. Nie bedę pisać o byłej poseł Sawickiej. Piszę o sprawie. O sprawie, która ważniejsza jest od budżetu, stanu dróg i mostów, kolorów beretów na głowach naszych dzielnych obrońców granic, od dobrego samopoczucia MSZ-u, ważniejsza nawet od tego, czy jesteśmy już w dziesiątce najlepiej rozwijających się państw globu, czy będą w niej nasi prapraprawnukowie. Piszę o cnocie. Nie ma ważniejszej rzeczy od cnoty. Bez cnoty upadały imperia, w niebyt odchodzili władcy tego świata, bez cnoty zaginęła gdzieś we mgle Atlantyda. Cnota może być ratunkiem na każde zło.
Cnota cnocie nie jest jednak równa. Mówiąc o cnocie, mam na myśli cnotę cierpliwości. Cierpliwi mogą znosić największe katusze, ale jeśli w niej wytrwają, na pewno zostaną nagrodzeni. A może, bo i to się zdarza, na swych głowach nieoczekiwanie znajdą wieńce laurowe.
I dopiero teraz może się pojawić była poseł Sawicka. Jako przykład, jako trybik, jako promyk nadziei dla wątpiących. Tylko dlatego ją w tym tekście przywołuję. Od dziś każdy skrzywdzony, każdy, kto znalazł lub znajdzie w sobie dostateczną siłę, by uzbroić się w cierpliwość, nie odejdzie bez wysłuchania racji. Nie zostanie porzucony. Cnota zawsze, prędzej czy później, zostaje nagrodzona.
A niecnota powina być potępiona! Powinna być tępiona! Powinna być piętnowana! Niecnocie nie powinniśmy podawać dłoni! Niecnocie powinniśmy odmawiać szklanki wody! Powinna odejść w otchłań!
Trochę mnie poniosło, wracam więc do sedna. Skoro udowodniłem, że cnota będzie nagrodzona, chciałbym powtórzyć słowa pokrzepienia. Chociażby Wam, drodzy, niektórzy Blogerzy. Czujecie się odrzuceni, odepchnięci, odkopnięci. Sekowani. Mimo że bez Was język polski stanąłby kołkiem, tak twardo, że przyszłe pokolenia musiałyby się porozumiewać na migi albo chrumkać do siebie, jak czyniły to mamuty. Bez Was myśl, myśl tukurtalna, że pozwolę sobie użyć tego ponętnego słowa, doznałaby takiego uwiądu, że gdyby w następnym stuleciu pojawił się nowy Hoene-Wroński, uznano by go za Arystotelesa. Drodzy Blogerzy, pielęgnujcie w Waszych umięśnionych sercach cnotę cierpliwości! Komitet noblowski pójdzie w końcu po rozum do głowy, przestanie nagradzać jakichś tam Hamsunów i legnie u Waszych stóp. Cierpliwości.
Sam też jestem blogerem, z nazwy wprawdzie wyłącznie, ale mimo wszystko, więc i sobie życzę cnoty cierpliwości. I dla ciebie, mój ulubiony blogerze, zajaśnieją gwiazdy polarne.
Komentarze
Pokaż komentarze (41)