Złodzieje Bożej potęgi

 

Jakieś dwa dni po burzy, o której pisałem we „Wstrząśniętych mocach niebios" (wpis z dn. 13.08.2007r.), Pan znów zwraca uwagę na Swoją potęgę. Tym razem grzmienie poprzedza nie tylko błyskawica, ale jakieś takie pomruki przetaczające się po niebie.

Podejrzewam, że Psalm 29., który otworzyłem chyba w tym samym dniu, On dał mi do przeczytania. Jeżeli moje podejrzenie jest słuszne, cytuję Jego słowa, którymi wzywa tych, którzy okradają Go z Jego mocy do oddania Mu Jego własności:

Oddajcie Panu, synowie Boży, Oddajcie Panu chwałę i moc!

Oddajcie Panu chwałę należną imieniu jego! Złóżcie Panu pokłon w świętej szacie!

Głos Pana nad wodami, Bóg chwały zagrzmiał, Pan nad wodami wielkimi.

Głos Pana potężny, Głos Pana wspaniały.

Głos Pana łamie cedry, Pan łamie cedry Libanu.

Sprawia, że Liban skacze jak cielę, A Syrion jak młody bawół.

Głos Pana krzesze płomienie ogniste.

Głos Pana wstrząsa pustynią, Pan wstrząsa pustynią Kadesz.

Głos Pana wykorzenia dęby I obnaża lasy, A w świątyni jego wszystko woła: Chwała!

Pan zasiadł na tronie nad wodami potopu, Pan zasiadać będzie jako król na wieki.

Pan da siłę ludowi swemu, Pan pobłogosławi lud swój pokojem!

Do tej pory tylko intuicyjnie czułem, co oznaczają tego typu słowa: „oddaję Ci chwałę i moc", które przecież tak często wypowiadamy w modlitwie, szczególnie wspólnotowej. Ale dopiero doświadczenie potęgi burzy otworzyło mnie na zrozumienie z jednej strony tego, jak On jest potężny, a z drugiej tego, że ja tym wcale nie żyję.

Okradłem Go z tej potęgi. Bo wszystko jest w moich rękach. Wszystko zależy od mojej potęgi. Bo nie zdaję sobie sprawy, jak wielką moc ma Pan. I nie spodziewam się, że z taką mocą będzie działać w moim życiu.

Oddaję Ci, Panie, potęgę, która tylko Tobie się należy. Zwracam Ci moc, z której Cię okradłem. Wszelka chwała należy się tylko i wyłącznie Tobie.

 

Przyznanie Bogu chwały, która Jemu się należy, sprawia, że doświadcza się Jego pokoju; bo to, co zostało ukradzione, wróciło do Właściciela.

 

PS. Ps 29. podaję na podstawie Biblii Warszawskiej (Międzynarodowy Związek Gedeonitów w rozprowadzanych przez siebie egzemplarzach Biblii również ma to samo tłumaczenie); w Biblii Tysiąclecia zamiast „oddajcie" jest „przyznajcie", inaczej jest też przetłumaczony ten fragment, który podoba mi się właśnie w tym wyżej podanym brzmieniu: „Głos Pana wykorzenia dęby I obnaża lasy..."