Zadarłszy głowę, obserwowałem go stojąc kilka rzędów niżej. Na tle żółtego ekranu poruszyły się ciemne kontury jego postaci. Wykonał jeden gest, ale jakże bogaty w treść! Uważny widz dokonać mógł na jego podstawie nie lada interpretacji...
Poczuł jakieś nieokreślone pragnienie, które zaprowadziło go do kuchni. Tam sięgnął po butelkę; nie mogłem tego wiedzieć, ale ten ruch, jak z reklamy, pozwolił mi przypuścić, że był to ciemny napój sprzedawany w butelkach z czerwonymi etykietkami. Gdyby naprawdę chciało mu się pić, sięgnąłby po wodę.
Jego rodzinie nigdy nie przelewało się, ale też nigdy nie brakło chleba powszedniego.
Miał sporo wolnego czasu, ponieważ pracował od świtu, ale nie do nocy. Nie odpoczywał, ponieważ przy włączonym telewizorze nie da się odpocząć.
Ani nie bił żony, ani nie chwalił nieprzesolonej zupy. Przy stole potrafił wymienić grzecznościowe uwagi. Dzieci porównując go z rodzicami swoich rówieśników ani nie miały się czym chwalić, ani nie znajdowały specjalnych powodów do narzekania.
On też nie narzekał, tyle tylko, żeby znaleźć się w towarzystwie kolegów i koleżanek z pracy. Raz jeden, kiedy umarli jego rodzice, nie mógł się z tym pogodzić, ale nawet wtedy nie zadawał Bogu trudnych pytań. Jutro nie będzie płakał, kiedy na grobie położy zapalone znicze kupione w pobliskim hipermarkecie i, ponieważ jest zabobonny, dołoży jeszcze „zdrowaśkę".
Jeszcze widzę jego profil na tle oświetlonej energooszczędną żarówką sceny. Powoli, ale nie majestatycznie, odwraca się i wychodzi.
Opada kurtyna ciemności. W Teatrzyku Cieni zapada cisza. Dramat trwa. Zdumiony Bóg pozostaje na widowni. Ani nie klaszcze, ani się nie oburza (czy czeka na drugi akt?). Nie widziałem dokładnie, ale chyba płakał?
Komentarze
Pokaż komentarze (3)