Majakowski dla ubogich

 

Roztrząsanie i analiza tego co pisze Wojciech Orliński nie ma żadnego sensu. On od wielu już lat bowiem pisze to samo. To, co dawno temu Włodzimierz Majakowski ujął w spiżowych frazach swego wiersza pod tytułem ‘Oda do rewolucji” Nic ponad to u Orlińskiego nie ma. Tak więc zajmować się nie ma czym. Warto jednak zastanowić się, jak to jest, że osoba tak totalnie wypłukana z wszelkich treści, jak nie przymierzając kapłon w stoisku mięsnym, co tam wisi na haku i zielenieje z zazdrości, jak taka osoba może uchodzić za zdolnego, popularnego i interesującego publicystę? Ja tego oczywiście nie wiem i nie potrafię wyjaśnić logicznie. Chciałbym tylko podzielić się z wami garścią wspomnień i refleksji z lat, kiedy jeszcze czytałem Gazetę Wyborczą. Zanim jednak do tego przejdę muszę uczynić małą dygresję.

 

Pracowałem kiedyś przy produkcji katalogu wydawniczego w pewnym wydawnictwie mającym ambicje grać dużą rolę na rynku. Katalog był piękny i oferta bogata, wydawano go co miesiąc wielkim nakładem kosztów i pracy. Szefowała temu przedsięwzięciu pewna pani, która – mówiąc oględnie - miała spore kłopoty z odróżnieniem Prusa od Prousta. Powtarzała nam ona zawsze kiedy szykowaliśmy ten katalog pewną myśl, której nie zapomnę do końca życia. Mówiła tak – dramatyka kochani, dramatyka. Katalog musi mieć jakąś dramatykę, inaczej to wszystko się nam nie sprzeda. No i my pilnowaliśmy, by w katalogu była dramatyka.

 

A teraz do rzeczy. Dawno, dawno temu, kiedy czytałem GW zauważyłem, że w powodzi tej beznadziejnej miernoty pojawił się autor z takim talentem i szwungiem, że to aż nie do uwierzenia. Autor ten pisał w „Wysokich obcasach” bardzo długie eseje na temat różnych pisarzy z kręgu kultury anglosaskiej. Takich pisarzy, co to mają dla ludzi inteligentnych, mówiących po angielsku wielkie znaczenie, a my ich nie znamy lub prawie nie znamy. No, ale jak on to proszę państwa pisał! Mogłem się z tym zgadzać, nie zgadzać, nie miało to znaczenia. Było to po prostu mistrzostwo. Facet ten nazywał się Mirosław Banasiak.  Napisał pan Banasiak tych tekstów może ze cztery czy pięć, a ja na każdy czekałem, jak pijak na wódkę, tak mi się to podobało. Kiedy po kilku tygodniach poszedłem w sobotę do kiosku, by kupić sobie Gazownię i poczytać Banasiaka, okazało się, że go tam nie ma. Po prostu go nie ma. Przejrzałem gazetę w jedną stronę, potem w drugą, potem jeszcze raz i jeszcze. Nic. Banasiaka nie ma. A jednak esej o pisarzu był! I ja go przeczytałem. I powiem wam, że różnica pomiędzy tym esejem a esejami Banasiaka była taka, jak różnica pomiędzy dramatyką a dramaturgią. Dokładnie taka. Czy muszę pisać kto był autorem tego ostatniego eseju? Tego rozczarowującego moje wrażliwe podniebienie śmiecia, tej atrapy. Czy muszę? Myślę, że nie muszę.

 

Ja oczywiście wierzę w to, że Mirosław Banasiak – najlepszy autor jaki kiedykolwiek przewinął się przez łamy GW – pracuje tam nadal i zarabia bardzo dużo pieniędzy. Jeśli zaś nie pracuje, to tylko dlatego, że zaproponowano mu robotę o tysiąckroć lepszą, znacznie stosowniejszą dla jego talentu i pracowitości. Wierzę w to, że korzysta on teraz z wszelkich dobrodziejstw na jakie w wolnym kraju zasłużył człowiek utalentowany i pracowity. Tylko, kurcze, jego bloga jakoś nie mogę znaleźć.

 

Tutaj właściwie mógłbym zakończyć. Zastanawiam się jednak jeszcze dlaczego Wojciech Orliński czyta salon24, choć nikt z salonu, z wyjątkiem mnie, na tę jego stronę nie zagląda? Odpowiedź mam tylko jedną. Lektura salonowych tekstów pogłębia istniejące już bruzdy w korze mózgowej redaktora Orlińskiego a także rzeźbi w niej bruzdy nowe. I bardzo żałuje, że w łysej czaszce pana Wojciecha nie pali się mała, fioletowa lampka. Wtedy bowiem, przez prześwitujące powłoki otaczające jego mózg, moglibyśmy ów fascynujący proces obserwować. A może nawet byśmy mu kibicowali.