mój ulubiony wiersz...

I

My puści ludzie
My wypchani ludzie
Kołyszemy
Głowami wypchanymi słomą. Niestety!
Nasze szeleszczące głosy, kiedy
Szepczemy razem
Ciche i bez znaczenia
Jak wiatr w suchej trawie
Albo tupot szczurów po stłuczonym szkle
W naszej piwnicy

Bezkształne formy, bez koloru cienie,
Bezsilne gesty, gesty bez znaczenia;

Ci, co odeszli
Patrząc w oczy śmierci, do innego Królestwa
Pamiętają nas-jeżeli w ogóle-nie jak zgubione
Porywcze dusze, ale tylko
Jako pustych ludzi
Wypchanych ludzi.

II

Oczu ich nie śmiem spotkać w snach
W sennym królestwie śmierci
Nigdy ich nie ujrzysz:
Tam, oczy są
Światłem słońca strzaskanej kolumny
Tam, w drzewach kołysanych
Ich głosy są
Zaśpiewem wiatru
Bardziej odległe i zanikające
Niż migotanie gwiazd

Nie pozwól im się zbliżyć
W sennym królestwie śmierci
Pozwól mi raczej nosić
Ubranie tak przemyślne
Sierść szczura, pióra wrony, patyki stracha
W polu
Co z wiatrem się kołysze
Nie bliżej—

Niech jeszcze mnie nie spotka,
Koniec w królestwie mroku

III

Ten martwy ląd
To ziemia kaktusów
Tutaj w kamiennych kręgach
Znajdziesz i odczytasz
Błagalne gesty rąk umarłych ludzi
Podczas rozbłysku spadającej gwiazdy.

Jest tam jak tutaj
W tamtym królestwie śmierci
Budzisz się samotny
W godzinie która jest
Drżeniem i czułością
Ust przed pocałunkiem
A tam tylko kamienna modliwa

IV

Na nic tam oczy
Tam nie ma oczu
W tej dolinie znikających gwiazd
W tej pustej dolinie
Leży rozbita czaszka utraconych królestw

W tym ostatecznym miejscu spotkań
Po omacku
Nieufni milczymy
Zebrani na piaszczystym brzegu tej wezbranej rzeki

Niewidomi dopóki
Nie wrócą nam oczu
Jako odwieczna gwiazda
Wielolistna róża
Śmierci w tym królestwie cieni
Nadzieja
tylko pustych ludzi.

V

Wokół opuncji wciąż krążymy
wokół opuncji wokół opuncji
Wokół opuncji wciąż krążymy
To five’oclock nad ranem

Między ideą
A rzeczywistością
Między zamiarem
A spełnieniem
Ciemna Dolina
                   Albowiem Twoje jest Królestwo

Między zamysłem
A kreacją
Między emocją
A reakcją
Ciemna Dolina
                                     Życie jest zbyt długie

Między pożądaniem
A spazmem
Między potencją
A istnieniem
Między istotą
A jej zejściem
Ciemna Dolina
                   Albowiem Twoje jest Królestwo

Albowiem Twoje
Jest Życie
Albowiem Twoje jest

I tak się właśnie skończy świat
I tak się właśnie skończy świat
I tak się właśnie skończy świat
Nie z hukiem a skowytem.

8-12.04.2012
 

I

We are the hollow men
We are the stuffed men
Leaning together
Headpiece filled with straw. Alas!
Our dried voices, when
We whisper together
Are quiet and meaningless
As wind in dry grass
Or rats’ feet over broken glass
In our dry cellar

Shape without form, shade without colour,
Paralysed force, gesture without motion;

Those who have crossed
With direct eyes, to death’s other Kingdom
Remember us—if at all—not as lost
Violent souls, but only
As the hollow men
The stuffed men.

II

Eyes I dare not meet in dreams
In death’s dream kingdom
These do not appear:
There, the eyes are
Sunlight on a broken column
There, is a tree swinging
And voices are
In the wind’s singing
More distant and more solemn
Than a fading star.

Let me be no nearer
In death’s dream kingdom
Let me also wear
Such deliberate disguises
Rat’s coat, crowskin, crossed staves
In a field
Behaving as the wind behaves
No nearer—

Not that final meeting
In the twilight kingdom
 

III

This is the dead land
This is cactus land
Here the stone images
Are raised, here they receive
The supplication of a dead man’s hand
Under the twinkle of a fading star.

Is it like this
In death’s other kingdom
Waking alone
At the hour when we are
Trembling with tenderness
Lips that would kiss
Form prayers to broken stone.

IV

The eyes are not here
There are no eyes here
In this valley of dying stars
In this hollow valley
This broken jaw of our lost kingdoms

In this last of meeting places
We grope together
And avoid speech
Gathered on this beach of the tumid river

Sightless, unless
The eyes reappear
As the perpetual star
Multifoliate rose
Of death’s twilight kingdom
The hope only
Of empty men.

V

Here we go round the prickly pear
Prickly pear prickly pear
Here we go round the prickly pear
At five o’clock in the morning.

Between the idea
And the reality
Between the motion
And the act
Falls the Shadow
                    For Thine is the Kingdom

Between the conception
And the creation
Between the emotion
And the response
Falls the Shadow
                                   Life is very long

Between the desire
And the spasm
Between the potency
And the existence
Between the essence
And the descent
Falls the Shadow
                    For Thine is the Kingdom

For Thine is
Life is
For Thine is the

This is the way the world ends
This is the way the world ends
This is the way the world ends
Not with a bang but a whimper.