Na wojnie konie kują, a żaba podkłada łapy

Polska, kraj nad Wisłą, od lat próbuje udowodnić światu, że nie jest tylko „zaściankowym kraikiem”, ale prawdziwym graczem na globalnej scenie. Problem w tym, że zamiast grać w szachy, wchodzi na ring bokserski, gdzie przeciwnikiem jest światowa potęga militarna – Rosja. I jak to się kończy? Ano tak, że konie kują, a żaba podkłada łapy.

Narracja oficjalna 
Narracja mainstreamu wygląda tak, że każdy sabotaż, każda eksplozja, każdy incydent – to oczywiście „Rosja winna”. Nawet jeśli wykonawcami są Ukraińcy, media sugerują, że zapewne Putin siedzi gdzieś w Moskwie i co jakiś czas rzekomo pociąga za sznurki. Odcisków palców nie ma, ale przecież „wszyscy wiedzą”.

Polska w tej opowieści przypomina żabę, która z zapałem podkłada łapy pod kopyta koni. 
NATO, USA, Niemcy – to są konie. Rosja – to koń bojowy. 
A my? My z entuzjazmem podskakujemy, żeby udowodnić, że też jesteśmy w grze.

Problem w tym, że koń nie zauważa żaby. A jak zauważy, to już po fakcie – kiedy z żaby zostaje placek.

Wojna narracyjna
    • Ukraińcy coś wysadzają → media: winna Rosja, bo „wiadomo”.
    • Rosja coś mówi → narracja: winna Polska, bo „szczuje”.
    • AfD w Niemczech krytykuje Polskę → przekaz: winna Polska, bo „prowokuje”.

W efekcie mamy teatr, w którym każdy gra swoją rolę, a Polska zawsze jest na scenie – choć nikt nie pytał, czy powinna tam być.

Morał taki: konie kują, a żaba podkłada łapy. 

Polska podkłada łapy pod cudze wojny, cudze interesy i cudze narracje. A potem dziwi się, że boli.

Ironia polega na tym, że my sami wierzymy, iż jesteśmy kowalem, podczas gdy w rzeczywistości jesteśmy tylko żabą, która próbuje udowodnić, że potrafi podkuć konia.

Tekst jest felietonem satyryczno-publicystycznym. Zawarte w nim opinie i metafory mają charakter komentarza, nie stanowią stwierdzeń faktów ani oskarżeń wobec konkretnych osób czy instytucji.

#Polska #Rosja #Ukraina #NATO #AfD #wojnainformacyjna #propaganda #felieton #sarkazm #geopolityka