Żyjemy w dziwnych czasach. W czasach, w których człowiek już od małego jest ze wszystkich stron atakowany setkami informacji, poglądów, płyną one ze środków masowego przekazu, ale także od rodziny i nauczycieli oraz znajomych. Czy świat jaki widzimy dookoła jest rzeczywiście taki jakim wydaję się być. Czy może od najmłodszych lat kształtowano naszą wizję świata, a my w nią uwierzyliśmy i przyjęliśmy za swoją własną. Argumentem popierającym moją hipotezę niech będzie fakt, że wielu Polaków nie potrafi czytać ze zrozumieniem, co czyni ich analfabetami wtórnymi, a także ma problem z rozwiązaniem zadań, które wymagają logicznego myślenia, a nie tylko czysto książkowej wiedzy. Kłamstwa powtórzone wielokrotnie stają się dla wileu prawdą.
SOLIDARNOŚĆ EUROPEJSKA
Od kilku miesięcy wmawia się nam, że tylko silna integracja i solidarność europejska może uratować nasz kraj przed katastrofą. Zastanawiam się jednak, czy o ratowanie naszego kraju chodzi w tym przypadku. Może bardziej nasi rządzący martwią się o interesy międzynarodowej finansjery, która ulokowała całkiem sporo środków w nic nie warte obligacje krajów strefy euro, które posypią się jak domek z kart lub domino w przypadku upadku jednego z najsłabszych jego elementów? Może o tym świadczyć ostatnia zmiana rządów w Grecji i Włoszech i ulokowanie na ich czele ludzi związanych z tymi instytucjami. Ciekawe, że ma nas uratować silniejsza integracja, która jest właśnie jedną z przyczyn dzisiejszego stanu rzeczy. Być może politycy martwią się, że wraz z upadkiem strefy euro upadnie cała Unia Europejska, co było by dla nich katastrofą. Przecież na pewno podobnie, jak Jerzy Buzek liczą na jakieś intratne stanowisko w instytucjach europejskich.
Gdy kilka lat temu śp. Andrzej Lepper chciał przeznaczyć środki z rezerw NBP na rozkręcenie polskiej gospodarki wszyscy najwięksi ekonomiści określali go mianem szarlatana i analfabety ekonomicznego. Dzisiaj to samo chce uczynić pan premier Donald Tusk. Tylko pieniądze te nie mają zasilić polskiej gospodarki, a zostać wrzucone do worka bez dna, który ma posłużyć na ratowanie trupa, jakim jest strefa euro. Teraz jednak nagle większość ekspertów ocenia, że jest to wspaniałe posunięcie. Przecież nasza międzynarodowa pozycja wzrośnie, przecież, gdyby strefa euro zbankrutowała byłoby to katastrofą dla Polski. Przecież to tylko pożyczka i jeszcze na tym zarobimy. Problem jednak w tym, że oprocentowanie tej pożyczki prawdopodobnie wyniesie 0,11 %, czyli rocznie zarobimy prawdopodobnie 6,6 miliona! Więcej my wpłacamy do MFW za utrzymanie elastycznej linii kredytowej, z której nie korzystamy (60 milionów).
Okazuję się, że ważniejszy jest los międzynarodowych korporacji i ich pracowników pobierających milionowe premie. Ważniejsi dla naszego rządu są również greccy i włoscy emeryci, niż właśni obywatele. Nie ważne, że w oczekiwaniu czekając na operację lub wizytę do lekarza wiele osób umiera, nie ważne, że kolej się sypie, nie ważne, że żeby ratować system emerytalny należy podnieść wiek emerytalny, to nie są potrzeby na które należy przeznaczać pieniądze z rezerw NBP. Jednak dla ratowania strefy euro jak najbardziej. Szkoda tylko, że solidną debatę nad tym pomysłem, jak zwykle zastąpiono propagandą sukcesu, jak to jesteśmy cenieni w Europie i jaki to wspaniały pomysł.
Niestety obawiam się, że to dopiero początek naszych zrzutek na utrzymanie o wiele od nas zamożniejszych krajów. Ciekawe jak kolejne uzasadnią nasi politycy i czy znowu partyjna propaganda będzie piać z zachwytu nad faktem, że nasi rządzący oddają bez mrugnięcia okiem ciężko wypracowane przez społeczeństwo pieniądze międzynarodowym instytucją. Przed wejściem do UE wmawiano nam jak świetny interes na tym zrobimy. Niedługo może się jednak okazać, że stwierdzenie, iż „nie ma nic za darmo” w tym przypadku jest jak najbardziej prawdziwe i to my będziemy utrzymywać dobrobyt Europejczyków z zachodu i południa.
Komentarze
Pokaż komentarze