STW i Mechanika Kwantowa

Mam przemyślenia na temat STW i chciałbym podzielić się swoimi spostrzeżeniami. Oczywiście mogą być błędne jednak nurtują mnie już od jakiegoś czasu. Na początku podam wszystkie dane jakie są potrzebne do sprawdzenia mojego rozumowania.

mamy prędkość światła c=299792,458 km/s

czas rozpadu mionu Tm=2,19707μs (ze względu na problem z czcionką będę pisał niektóre zmienne dużymi literami)

przykładową prędkość mionu v=0,998*c czyli v = 299192,873084km/s

Weźmiemy się za wyliczanie drogi jaką może pokonać mion to wyjdzie nam :

s=v*t

Po podstawieniu wynik wynosi s=0,65734677369806km

A mion przebywa drogę o wiele większą.

Jest to spowodowane dylatacją czasu- dla obiektu lecącego z prędkością zbliżoną do prędkości światła występuje dylatacja czasu. Czyli bierzemy wzór na dylatację czasu i obliczamy ile czasu upłynęło rzeczywiście.

Tr=Tm*sqr 1-v^2/c^2

Z wyliczeń wynika że obiekt lecący z 0,998*c dla nas osiągnie już czas T=2,19707μs ,ale ze wzoru widzimy że jemu tylko ubyło 0,0982558μs, czyli mion jeszcze się nie rozpadnie, bo ma na to czas.

Po podstawieniu Tm/Tr stosunek ten wynosi 22,3607156, czyli tyle płynie czas wolniej dla obiektu poruszającego się z 0,998*c. Czyli w swoim układzie mion będzie dalej się rozpadał w czasie 2,19707 μs jednak my zaobserwujemy rozpad w ciągu 48 μs.  Jeżeli czas płynie o tyle wolniej, to może przebyć dłuższą drogę do czasu rozpadu i przebywa o 22,3607156 dłuższą, jakieś 14,698744km i to zjawisko jest obserwowane , że miony powstające w wyższych partiach atmosfery docierają do Ziemi.

Mając te dane można wywnioskować że prędkość światła dla 2 układów inercyjnych jest różna. Mamy tą samą drogę s w obu układach inercyjnych,  jeden układ nazwijmy "ziemia", a drugi nazwijmy "mion"

Czas dla tych układów jest różny, w jednym układzie czas płynie 22,3607156  razy wolniej jeżeli mamy różny czas to musimy mieć różną prędkość  - z resztą wynika z wzoru.

Vm =prędkość dla układu "mion"

Vz= prędkość dla układu "ziemia"
Vm=Vz/sqr 1-v^2/c^2

Można to samo obliczyć z wzoru na dylatacje czasu, a wynik jest taki
Vm=6690157,345919793 km/s

Czyli około 22,3607156  razy większa niż obserwowana dla układu "ziemia"

Idąc dalej prędkość światła dla układu "mion" będzie wynosić  Cm=Vm/0,998= 6703564,4748695320641282565130261 km/s

Wzory na energię kinetyczną oraz pęd:

Ek- energia kinetyczna

Ek=m*v^2/2

Wliczając efekt dylatacji czasu musimy podstawić za prędkość s/t i transformację Lorentza dla czasu

Wyjdzie nam E =m*v^2/2*(1-v^2/c^2)

Pęd

P=m*v

Pęd relatywistyczny

P=m*v/sqr 1-v^2/c^2

Pęd liczony ze wzoru na energię

P=2E/v

Dla relatywistycznego pędu

P=(2E*sqr 1-v^2/c^2)/v

PRZYKŁAD OBRAZOWY ;)

Jeżeli mamy taką samą prędkość światła w obydwu układach inercyjnych A(dylatacja czasu) i B(obserwator zewnętrzny na Ziemi) to możemy powiedzieć:

c'=…..                                                           c=299792,458km/s

<-------------------->                                        <-------------------->

Droga s=299792,458km                           Droga s=299792,458km

Czas przebycia t=0,5s                              Czas przebycia t=1s

Odpowiedź:

-to bzdura, gdyż w układzie A czas jest spowolniony dwa razy i potrzeba 2 razy większej prędkości światła niż w układzie B. Dodatkowo, aby rozpędzić dane ciało do takiej szybkości to potrzeba nam 4 razy większej energii.

LUB

-Dostarczamy 4 razy tyle energii gdyż energia zostaje zamieniona w masę, prędkość  jest taka sama w obydwu układach, a droga uległa skróceniu bo obiekt teleportował się ,albo przy pomocy czkawki lub przebył połowę drogi i jak zwiększyła mu się masa to się zmęczył i teleportował się do końca drogi bo po co się męczyć przy cztery razy większej masie.

Proszę wybrać odpowiedź

PRZEMYŚLENIA (oczywiście możliwe są pomyłki jest to czysta spekulacja)

PUNKT „ZERO”

Analizując dane można stwierdzić że przy prędkości światła tm=0 c=>∞ Ek=∞ P=> ∞  Biorąc pod uwagę wzrost prędkości światła i stosunek prędkości relatywistycznych możemy wyznaczyć prędkość naszego układu inercyjnego ,który wynosi po zaokrągleniu 499 km/s, a prędkość światła dla układu zerowego będzie wynosić około 500km/s, gdyż nasz układ inercyjny też może być objęty dylatacją czasu i wcale nie musi być punktem odniesienia. Hipotezę tą może potwierdzać fakt zastosowania przez Sumerów sześćdziesiętnego systemu liczenia w odniesieniu do czasu i potęgi 10 – (nasza prędkość światła jest około 600 razy większa od prędkości dla punktu "zero" to znaczy ,że czas naszego układu inercyjnego też byłby 600 razy wolniejszy od "rzeczywistego"). A jak donoszą zapisy sumeryjskie wiedza ta została im przekazana przez cywilizację będącą na wyższym poziomie wiedzy, czyli znającą prawdziwą prędkość światła. Można też się upierać że prędkość zmierzona w naszym układzie inercyjnym jest tzw punktem "zero", ale to samo mówilibyśmy wtedy gdy swoje pomiary dokonywalibyśmy na wyżej wspomnianym mionie, gdyby był naszym  "światem". Prędkość 499km/s teoretycznie zgadzała by się z wypadkową prędkości obrotowej Ziemi ,prędkości obiegu Ziemi wokół Słońca, prędkości naszego układu słonecznego i prędkości naszej galaktyki we wszechświecie. Ale to trzeba jeszcze przeanalizować gdyż mam za mało informacji na ten temat.

ENERGIA FOTONU

Teraz  możemy zając się fotonem .Fizycy twierdzą że ma postać korpuskularną, czyli ma masę i nie ma masy - to zależy od chwilowych potrzeb.
Bo np. ma strukturę falową jak np. dla energii ,ale "MUSI" mieć masę bo jak by przeleciał taką odległość bez utraty energii.
A jeżeli foton to jest czysta energia?
A nie rozprasza się, bo nie ma na to czasu. Czas dla fotonu wynosi 0, więc nie może się rozproszyć.
Dlatego też nie widzimy kolorowych gwiazd, bo inny "kolor" może wiązać się z mniejszą prędkością i energią, więc foton ma "czas", aby jego energia się rozproszyła - oczywiście baaaaaaardzo wolno.

FIZYKA KWANTOWA I SPLĄTANIE FOTONÓW

Następna ciekawa rzecz nad którą pracuję to fizyka kwantowa i ciekawostka związana ze splątaniem fotonów.
Jeżeli t dla fotonu = 0, to dla pierwszego układu inercyjnego foton jest cały czas w zerowej czasoprzestrzeni, a w drugim układzie inercyjnym przebył określoną drogę, bo czas t=/=0 .Wtedy wymiana informacji między splątanymi fotonami następuje natychmiast, bo zmieniamy jego spin na "wejściu", a na "wyjściu" już mamy odpowiedź. Układ inercyjny fotonu ma czas zero, czyli dla nas "przeszłość", natomiast my zmieniamy coś w "przyszłości" - dla fotonu. Bo dla fotonu, który leci z prędkością światła, nie ma czegoś takiego jak przyszłość i przeszłość -on jest tylko w swojej teraźniejszości( w swojej czasoprzestrzeni). Jeżeli go zwolnimy to foton zacznie mieć przyszłość i przeszłość, gdyż zacznie mu ubywać czas. Jeżeli dla fotonu czas nie płynie to wszystko co zrobimy z nim w naszym układzie inercyjnym, błyskawicznie zmieni się w jego, dlatego, że dla fotonu prędkość światła wynosi ∞ , a czas =0, także zmiany zostaną zaobserwowane przy splątaniu fotonów. Potwierdza to doświadczenie John'a Wheeler'a. Przemyślenie to może tłumaczyć zagadkę z fizyki kwantowej i zakończenie teorii cudów wianków o informowaniu się splatanych elektronów  i wiedzy o sobie we wszechświecie.

PRZEWIDYWANIE PRZYSZŁOŚCI –GIEŁDA ,LOTTO, ORAZ OPERACJE WOJSKOWE;)

Jeżeli teoretycznie jesteśmy w stanie zostawić informację w przeszłości zmieniając spin fotonu w przyszłości to możliwe będzie poznanie wyników gier liczbowych, giełdy, oraz operacji wojskowych, czyli sprawdzenie co się stanie jeżeli coś zrobimy. Oczywiście problem dotyczy większej skali niż to nadmieniłem, ale nie będę się nad tym rozwodził gdyż nie jest to w tym momencie potrzebne.

Niesie to za sobą wiele niebezpieczeństw i należy już zastanowić się jak się zabezpieczyć przed manipulacją przyszłości. Jest oczywiście możliwe sprawdzenie przewidywalnego wydarzenia poprzez ustawienie weryfikacji budując własny system monitorowania ,ale co w takim razie z wydarzeniami nieprzewidywalnymi i manipulowanymi przy pomocy „BACKINFORMATION”?

AKCELERATORY:

W akceleratorach nie jest brana pod uwagę dylatacja czasu , a tylko zwiększenie masy. To pytam się : Jest ta dylatacja, czy jej nie ma, zależy to chyba od z góry zaplanowanych wyników obliczeń?

Oczywiście nasuwa się pytanie skąd potrzeba tyle energii, aby rozpędzić elektron, lub proton do prędkości światła. Odpowiedz jest jasna - w danym układzie inercyjnym, w którym znajduje się cząstka, prędkość światła jest inna - większa, co wynika z moich wzorów i jeżeli na chwile zatrzymamy przyspieszanie cząstki i sprawdzimy relatywistycznie jaki ma czas i jaka drogę przebyła to wyjdzie nam prędkość o wiele większa, niż nasza prędkość światła, chociaż w naszym układzie inercyjnym, prędkość światła nie zostanie jeszcze osiągnięta, to samo dzieje sie zresztą w układzie inercyjnym cząstki - opisuje to doświadczenie z mionem. Tam jego czas wydłużył się 22 razy przez co energia jaką miał, musiałaby być 22 razy większa, żeby osiągnąć drogę jaką przebył.

Pozdrawiam
Dariusz Dudało