Blog
Magia obłoków (Magellana)
unukalhai
unukalhai unuk.al.hayah@gmail.com
48 obserwujących 132 notki 194157 odsłon
unukalhai, 7 stycznia 2014 r.

Vera Cruz

1499 47 0 A A A

  

Tekst niniejszy nie stanowi relacji z wrażeń doznanych podczas turystycznej wyprawy  do półmilionowej metropolii na wybrzeżu Zatoki Meksykańskiej noszącej tytułową nazwę. Jest natomiast próbą wyjaśnienia, dlaczego Hernán Cortés de Monroy Pizarro Altamirano, późniejszy markiz  Doliny Oaxaca w Meksyku, przybijając  do nowego lądu na terenach plemienia Tlaskalan*, 22 kwietnia 1519 roku, w Wielki Piątek przed świętami Zmartwychwstania Pańskiego,mógł wbić krzyż w piasek plaży i nazwać miejsce, które stało się dla niego  punktem startowym do podboju Nowego Świata, mianem  Prawdziwego Krzyża,  czyli Vera Cruz.**

Daty w tekście odnoszą się w znakomitej większości  do wydarzeń nowej ery (wg kalendarza gregoriańskiego), dlatego nie będę umieszczał przy nich skrótu n.e., natomiast gdy daty dotyczą okresu sprzed urodzenia Chrystusa (starej ery), wówczas to zostało zaznaczone symbolem a.Ch.n.***

Przypisy:
*)Tlaskalanie  - plemię zamieszkujące od XIV wieku tereny południowo-zachodniego Meksyku i prowadzące uporczywe walki z Aztekami. Po  przybyciu na ich wybrzeże konkwistadorów,  sprzymierzyli się z Hiszpanami  do ekspedycji przeciwko Aztekom. Jako sprzymierzeńcy Hiszpanów nie zostali objęci restrykcjami po podboju Meksyku, ale w latach późniejszych  hiszpańscy kolonizatorzy nie przestrzegali paktów zawartych z Tlaskalanami przez H.  Cortésa, wskutek czego plemię to podnosiło kilkakrotnie bunt z tego powodu. Po stłumieniu tych powstań Hiszpanie  zrównali status Tlaskalan z innymi podbitymi plemionami meksykańskimi;

**)  Vera Cruz  - prawdziwy krzyż (łac.  vera  crux). Pierwotna nazwa miasta brzmiała La Villa Rica de la Vera Cruz (bogate miasto prawdziwego krzyża);

***) a. Ch.n.  -  ante Christum natum (łac. przed urodzeniem Chrystusa);

Początek       

W piątek, 7 kwietnia 30 roku [1], niedaleko za murami Jerozolimy, na skalnym podwyższeniu nie przekraczajacym 10 metrów wysokości, nazywanym “Czaszką”, został ukrzyżowany, razem z dwoma innymi skazańcami[2], Jezus z Nazaretu.

Przypisy:
1)Tylko dwie daty  spełniają rzadką zbieżność, gdy szabat przypadał w pierwszym dniu święta Paschy, a księżyc  był w pełni.  Są to 7 kwietnia 30 roku oraz 4 kwietnia 33 roku. Obie odnoszą się do żydowskiego miesiąca nisan (marzec – kwiecień wg kalendarza gregoriańskiego), pierwszego miesiąca w religijnym kalendarzu żydowskim, ale tylko w przypadku pierwszej  z nich  (14 nisan) zgodne są wszystkie dane chronologiczne kalendarza żydowskiego i rzymskiego oraz informacje pochodzące z Ewangelii;

2) W przekładzie łacińskim Biblii  łotrzy (złoczyńcy) określeni są terminem   latrones. Dobry łotr stał się znany jako bonus latro, a jego dom nazwano domus boni latronis. Krzyżowcy postawili w tym startegicznym miejscu (skrzyżowanie dróg  z Jerozolimy do portów Jafa i Ashdod, na płd. wsch.  od miasta Ramla) fortecę, nazywając  ją La Toron, zaś  obecnie miejsce to nazywa się Latrun. Znajduje się w niej klasztor trapistów oraz muzeum Yad la-Shiryon (tereny parku krajobrazowego Canada);

Tło historyczne

           Judea w roku skazania na śmierć Jezusa z Nazaretu była jedną z 11 wschodnich prowincji Cesarstwa Rzymskiego, zarządzaną przez podrzędnego urzędnika rzymskiego w randze namiestnika (prefekt).  Jakkolwiek Judea nie była dużą prowincją, stanowiła bardzo ważne ogniwo strategicznego pasa chroniącego w Azji Mniejszej szlaki handlowe ciagnące się od Morza Czerwonego i Egiptu wzdłuż wybrzeży Morza Śródziemnego, dalej wzdłuż Eufratu,  aż do Morza Czarnego. Na wschód od tego pasa znajdowały się bowiem ziemie imperium Partów, z którym cesarski Rzym prowadził, ze zmiennym szczęściem, uporczywe wojny.  Prowincja Judea pozostawała pod nadzorem zarządcy Syrii, ale ze względu na osobliwości religijne swoich mieszkańców posiadała uprzywilejowany status, który realizował się w sprawowaniu autonomicznej władzy przez przedstawicieli teokracji jerozolimskiej, czyli najwyższego kapłana (arcykapłana) Świątyni Jerozolimskiej oraz Sanhedryn[3]. Kompetencje te były ograniczone w jednym punkcie, a mianowicie nie mogły ferować wyroków śmierci, zastrzeżonych dla administracji rzymskiej, czyli namiestnika, który rezydował w stolicy Judei, którym było nadmorskie miasto Cezarea. W roku 30-tym prefektem był Pilatus z Pontu[4].

Przypisy:
3) Sanhedryn – Wielki Sąd (od greckiego – synedrion) najwyższy sąd religijny w teokracji judejskiej, który rozstrzygał wszelkie sprawy lokalne społeczności żydowskiej. Wielki Sanhedryn liczył 70-ciu członków, a przewodniczył mu arcykapłan Świątyni Jerozolimskiej. Poza Wielkim Sanhedrynem istniały jeszcze sanhedryny lokalne, (miejskie), których liczebność wynosiła 23 członków. Wyroki ferowane przez Sanhedryn nie musiały zapadać jednomyślnie;

4) Poncjusz Piłat został prefektem w Judei w 26 roku, a odwołany do Rzymu został  na przełomie 36/37 roku,  jednocześnie z odwołaniem z urzędu arcykapłana Josefa Qayafy – Kajfasza. Zbieżność w czasie decyzji o odwołaniu  dwóch najważniejszych aktorów procesu wytoczonego Jezusowi  z Nazaretu  uprawdopodabnia  tezę,  że  odwołania mogły mieć związek z tymi  wydarzeniami. Poczynając od   44 roku namiestnikami  Judei  mianowano  urzędników  w  randze prokuratora. Zachowane zapisy historyczne nie przekazały nam pełnego  imienia namiestnika Judei. Rzymianie mieli trzy imiona: imię własne, imię rodowe (nazwisko)  i cognomen lub przydomek. W przypadku Piłata  nie znamy jego imienia, a tylko nazwisko (Pontius) oraz cognomen (Pilatus);

Opublikowano: 07.01.2014 09:55.
Autor: unukalhai
Skomentuj Obserwuj notkę Napisz notkę Zgłoś nadużycie
NEWSY - TOP 5

O mnie

Na ogół bawię się z losem w chowanego

Ostatnie notki

Najpopularniejsze notki

Ostatnie komentarze

  • wittek 17, ty nieszczęśliwa ofiaro reform edukacyjnych, napisz skąd wiesz , że to są...
  • Ulryk Niemcy za każdego obywatela Polski, który zginął w II wojnie, podeślą nam jednego...
  • londoncity (18.08., 12:17) no i od Ukraińców (za Chmielnickiego), nie wspominając o...

Tematy w dziale Kultura