W kinie na żer

Powędrowałem wczoraj do kina. Chciałem zobaczyć Bękarty Wojny zanim zdejmą z afisza. W kinie łącznie 4 osoby, bo seans o dość późnej porze, ale to mnie ucieszyło tylko, bo wiedziałem, że nie jestem skazany na nieustające rozmowy i zapach popkornu. Byłem oczywiście w multipleksie bo trudno teraz taki film obejrzeć gdzie indziej. Zapłaciłem za bilet i usadowiłem się w fotelu 5 minut przed rozpoczęciem seansu. Wystarczający czas żeby się rozsiąść i poczekać.

 

Oczywiście opóźnienie, ale to w sumie nie problem. Wreszcie się zaczyna. Jedna reklama, druga, trzecia, pięćdziesiąta, setna itd. Myślałem, że zwariuję! W kinie 4 (słownie: cztery) osoby włącznie ze mną, a reklam pół godziny. Kiedyś pamiętam, że było dużo zwiatsunów innych filmów, wczoraj były dwa. Reszta to jakies jogurciki, telewizory i co tam jeszcze. Natężenie głośności oczywiście nie do wytrzymania, uszy puchły, porozmawiać też się nie dało bo za głośno.

 

Film się wreszcie zaczął po półgodzinnej męczarni. Dobrze, że film długi, to o reklamach zdążyłem przed końcem Bękartów zapomnieć. Nie mogę wręcz pojąć na jaki żer się wystawiamy w kinie. Do kina chodzą kinomani, ludzie, których nie zadowala obcowanie z filmem w domowym zaciszu, którzy chcą uczcić pojawienie się dobrego tytułu. I co się dzieje? Jesteśmy jak siłą przywiązani jeńcy do foteli i dawaj mózg lasować. Płacimy, dobrowolnie siadamy, czekamy na ucztę, a tu pranie mózgu. I to z częstotliwością dźwięku przekraczającą hałąs młotu pneumatycznego słyszanego z metra.

 

Zastanawiam się czy to ma jeszcze sens. W małych kinach mamy filmy raczej niszowe, nie mówiąc o kinach prowincjonalnych. W dużych, płacimy za bilet nie mało, a dostajemy porcję reklam plus film. W telewizji przynajmniej można użyć pilota, a w kinie? Można wyjść, ale późniejsze przedzieranie się na miejsce w ciemności jest trochę irytujące dla i tak już zirytowanych reklamami współwidzów. A reklamy coraz dłuższe. Masakra. Uszy bolą mnie do dziś.