Koncertowo krytycznie

Rzuciła mi się ostatnio w oczy reklama koncertu Rogera Watersa. Chodzi o koncert The Wall. Reklama jest wypasiona i pewnie koncert też będzie wypasiony, pewnie będzie nawiązywał do płyty, pewnie będzie wielkie show multimedialne. Koncerty będą w Polsce dwa i odbędą się w kwietniu 2011. Bilety od 220zł do 699zł. Dużo? Nie wiem. Na Watersa, na taki show, bo pewnie mur będzie upadał, pewnie nie będzie ze styropianowych cegiełek, pewnie młotki będą się przechadzać, kto liczy na samego Watersa z gitarą i zespołem pewnie się przeliczy.

 

Rzuciła mi się ostatnio w oczy dyskusja na facebooku jaką odbył mój znajomy mieszkający w Kanadzie. Do miasta,w którym mieszka miał zawitać z koncertem Paul McCartney. Mój kumpel się zżymał na ten koncert i ironizował, bo bilet kosztował coś koło 200 dolarów kanadyjskich, to jest ponad 6 stów polskich, jeśli się nie mylę. Mój znajomy określił to mianem „worship hero” czyli czczenie, hołubienie bohaterów. Owszem, jest w tym coś, bo trasa Sir Paula duża, ludzisków się na koncerty schodzi, show jest, kawałki Fab Four gra, słowem wypas. Tylko, że trochę drogo, nie?

 

Rzucił mi się ostatnio w oczy fragment wywiadu z Buzzem Osborne'em, liderem The Melvins, o których już tutaj pisałem. Fragment dotyczył U2, a Buzz określił ich mianem „bunch of pussies”.

 

Huge bands like U2 (...) they’ll never do anything that surprises you. The easiest thing in the world to do is to set up a giant arena rock show. The hardest thing for them to do is to strip it down to nothing and take it to the Troubadour. Take it to Irving Plaza with nothing, with the house lights on. Now prove it to me. You’re not gonna see any of these people doing that stuff. No way. Why is that? The only thing I can think of is it’s because they’re a bunch of pussies.

 

(Wielkie kapele, takie jak U2 (...) nigdy nie zrobią czegoś co cię zaskoczy. Najprostszą rzeczą na świecie jest zrobić wielkie rockowe show. Najtrudniejszą rzeczą dla nich jest odbedrzeć to ze wszystkiego i sprowadzić tylko do roli trubadura. Umiejscowić w Irving Plaza z niczym, tylko z włączonym zwykłym oświetleniem. Teraz udowodnijcie mi to. Nie zobaczysz tych ludzi grających grających koncerty w ten sposób. Nie ma mowy. Dlaczego? Jedyne wytłumaczenie jakie przychodzi mi do głowy, to dlatego, że są bandą cipek. - tłum. daw.)

 

Ostre słowa, co? Coś w tym jest po zastanowieniu. Bo patrząc z tej właśnie strony, to jak się pójdzie raz na taki show, ze światełkami, laserami i w ogóle wypas, to niech mi ktoś powie, ma się ochotę na repetę? Chyba nie bardzo. Skoro było się na wielkim przedstawieniu U2, to czym mogą zaskoczyć na następnym koncercie? Pół biedy gdy wydadzą kolejny album, ale problem polega na tym, że bilet z reguły jest drogi jak cholera i komu chce się wydawać taką kasę na drugi raz. Z reguły sytuacja jest taka:

 

 

Najlepsze koncerty na jakich byłem odbyły się w małych klubach, bo było tam najwięcej ognia. Druga sprawa jest taka, że z reguły unikam tych wielkich show, nie wiem czemu, jakoś od razu mnie nie ciągnie.

 

To chyba jest trochę tak, że wielkie, znane i lubiane kapele odbębniają manianę na swoich koncertach. Każdy show na trasie wygląda tak samo, bo ekipa ma rozpisane kwestie, kiedy i w której minucie VJ włącza jakieś lasery, a kiedy techniczny przynosi stroboskop. Kupa ludzi, pięćdziesiąt tirów, a kapela siedzi w kanciapie, czekając aż techniczni rozstawią, pod okiem wizażystów udzielają wywiadów mediom i odpowiadają na pytania o swoje pierwsze płyty i kłótnie w zespole. Jak patrzę na Red Hotów i te ich wygibasy koncertowe, to aż mną trzesie, bo widzę, że te tańce są na siłę, Rammstein też coraz bardziej zmęczony swoimi standardowymi popisami. Nudą wieje, a przecież w rocku chodzi o spontanicznoś, o to żeby ciągle coś tworzyć, żeby na żywo pokazać swoją siłę, a nie rutynę i możliwości ekipy technicznej.