Co jakiś czas w telewizorach możemy oglądać reklamy funduszów emerytalnych. Widzimy wtedy pogodnych starszych ludzi na egzotycznych plażach, dzierżących w dłoniach drinki z parasolkami i otoczonych półnagimi, pięknymi dziewczętami.
W atrakcyjnych turystycznie miejscach przeważnie możemy trafić na wycieczki niemieckich emerytów. Podjeżdżają luksusowymi autokarami, a później elegancki tłumek staruszków, z wyraźną przewagą kobiet, które jakoś nie walczą o parytety w dziedzinie wczesnego umierania, dziarsko podąża za przewodniczką.
Przyzwyczailiśmy się jednak do myśli, że nasza starość nie będzie przypominać żadnego z tych obrazków. Co więcej, biorąc pod uwagę trendy demograficzne i gwałtowną deprecjację wartości naszych przymusowych oszczędności na starość, wątpimy też, czy będą nam dostępne rozrywki dzisiejszych polskich emerytów: poranna wizyta ze słoikiem w przychodni, wieczorne nabożeństwo, a w przerwie pomiędzy tymi wydarzeniami seriale telewizyjne. Wszystko wskazuje na to, że może być dużo gorzej.
Nie traćmy jednak nadziei, bo rozwiązanie emerytalnych problemów już zarysowało się na horyzoncie. Popracujemy do sześćdziesiątego siódmego roku życia. Potem trzy lata intensywnego życia emeryta, a dzień po siedemdziesiątych urodzinach zastrzyk i szybka kremacja. Jak widać, holenderski pomysł wcale nie jest taki głupi. Nawet tych śmiesznych oszczędności na trzy lata powinno wystarczyć. Może uda się też wycisnąć zaskórniaki na wyjazd na Majorkę i wycieczkę autokarem do Rzymu.
Nie wiem, jak Wy, ale ja już przygotowuję się na tę ewentualność. Wbrew wszystkim podatkom Belki coś tam staram się co miesiąc odłożyć. Dzień po siedemdziesiątych urodzinach zamierzam zamknąć się w domu, bo nie chcę wystawiać się na nienawistne spojrzenia („Co ten zgred tu jeszcze robi?”). I tylko nie mam pomysłu, jak uniknąć wizyt u lekarza. Boję się, że kiedy zada mi dwudzieste pytanie o moje zmęczenie życiem, rzeczywiście mogę poczuć się znużony.
Komentarze
Pokaż komentarze (20)