26 obserwujących
375 notek
254k odsłony
  466   1

Polonia - początek państwa



Nazwa Polania/Polonia, dla państwa Bolesława, syna Mieszka, pojawiła się nagle w roku 1000, tak samo jak nagle na karty historii pisanej wkroczyło państwo Mieszka. Do dzisiaj trwa spór o jej pochodzenie. Nazwa ta pojawia się systematycznie poczynając od „Żywota św. Wojciecha” spisanego w Rzymie przez Brunona z Kwerfurtu w roku 1000. Bolesław Chrobry zaakceptował ją i kazał bić denary z napisem Princes Polonie.


Polska wchodzi do historii pisanej nagle w latach 963-967, jakby znikąd, już w postaci dojrzałej, jako ważny czynnik gry politycznej swojego regionu. Świadectwo Ibrahima Ibn Jakuba, żydowskiego handlarza i uczonego, wywiadowcy kalifa Kordoby, przedstawia kraj Mieszka w roku 966 jako doskonale zorganizowany, zasobny i silny militarnie z trzema tysiącami pancernych i większą liczbą rycerzy utrzymywanych na regularnym żołdzie. Ibrahim określa Mieszka jako króla całej północy.


Królem nazywa też Mieszka Widuking, benedyktyński mnich i niemiecki kronikarz stwierdzając, że jego władzy podlegali Słowianie zwani Licikaviki. Widuking podaje, że król Mieszko został pobity przez watażkę saskiego Wichmana na czele słowiańskich Wieletów, który zabił mu brata i wziął wielkie łupy. Był to rok 963. Pół wieku później biskup Thietmar dodał, że sam potężny margrabia Geron podporządkował wtedy zwierzchnictwu cesarza niemieckiego Ottona I Mieszka wraz z jego poddanymi.


Następne wydarzenia z początku naszej pisanej historii pochodzą z Rocznika kapituły krakowskiej, prowadzonego od 968 roku przez Jordana, biskupa piastowskiego państwa. Są to daty: 965 r. – przybycie Dubrowki do Mieszka; 966 r. – chrzest Mieszka, 967 r. – urodziny Bolesława, syna Mieszka i Dobrawy.


Sojusz z Czechami poprzez małżeństwo z księżniczką z Pragi i przyjęcie chrztu przez Mieszka były odpowiedzią na zagrożenie państwa nie tylko ze strony potężnego zachodniego sąsiada, ale także północno-zachodnich plemion słowiańskich, pogańskich Wieletów.

W 963 roku Otton I koronuje się na cesarza Świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego, które będzie trwało do roku 1806, rozwiązane dopiero przez Napoleona. Ale to zagrożenie musiało być znaczące już wcześniej, ponieważ, jak wykazały badania dendrochronologiczne, pozwalające datować z dokładnością co do roku drewno dębowe, z którego budowano grody, powstały one głównie w latach 920-940 i to z takich rozmachem, że na Wysoczyźnie Gnieźnieńskiej ścięto prawie całą dębinę.

Powstało wtedy kilkanaście grodów obronnych w tym pięć kluczowych w Gnieźnie, Bninie, Poznaniu, Gieczu, Lądzie. Musiała więc istnieć jakaś struktura państwowa, która pozwoliła na realizację tego przedsięwzięcia na miarę budowy piramid egipskich, jak ocenia to profesor Tomasz Jasiński.


120 lat po śmierci Mieszka, Gall Anonim przekazuje wprawdzie imiona jego poprzedników, ale nie ma nigdzie ich potwierdzenia. Mieszko otrzymuje jednak w spadku państwo, którego potężna struktura obronna i wzmocniona pozycja wojów pozwoliła władcom Gniezna i Poznania podporządkować sobie całą Wielkopolskę, Kujawy, a być może Pomorze Gdańskie i część Mazowsza.

Do tego obok pewnej dojrzałości politycznej i umiejętności organizacyjno-technicznych potrzebne były też środki finansowe. Czerpano je z wydobycia soli z Kujaw ale przede wszystkim z handlu niewolnikami, którzy byli głównym bogactwem eksportowym do kalifatów arabskich, z całego regionu dzisiejszej Polski i całej Słowiańszczyzny. Ten proceder zahamowało dopiero przyjęcie chrześcijaństwa. Handel niewolnikami ustaje całkowicie w połowie XI wieku.


Mieszko kontynuuje mądrą politykę swoich poprzedników. 22 września 967 roku dochodzi znów do bitwy wojska Mieszka z Wichmanem i Wieletami, tym razem zwycięskiej. Wichman zginął, a Mieszko, zgodnie z obyczajem rycerskim, odesłał z uszanowaniem jego miecz cesarzowi Ottonowi I. Ten gest ujął cesarza, co pozwoliło Mieszkowi prosić go o ustanowienie w swoim państwie biskupstwa.

Papież będący wówczas pod silnym wpływem cesarza, wyraził zgodę. I tak w 968 r. otrzymaliśmy biskupa misyjnego Jordana, podległego bezpośrednio papieżowi. Tego nie miały wówczas nawet Czechy.


Mieszko mając małe siły w porównaniu do państw sąsiednich, potrafił w czasie swoich rządów ustanowić kształt swojego państwa zbliżony do dzisiejszej Polski.

W latach 80-tych przyłączył Małopolskę z Krakowem, a w 990 roku Śląsk. Pod jego władzą znajdowała się również część Mazowsza i Pomorza.

Udało mu się to poprzez odwrócenie sojuszy i zwrócenie się w stronę Cesarstwa Niemieckiego, którego stał się sojusznikiem, szczególnie po śmierci Dąbrówki w 972 roku i drugim małżeństwie z Odą, margrabianką niemiecką.

Kiedy umierał 25 maja 992 roku ówcześni kronikarze, nawet mu nieprzychylni, sascy, odnotowali to jako odejście szanowanego chrześcijańskiego księcia, wybitnego męża stanu, który wywalczył dla swojego państwa miejsce w Europie.

Lubię to! Skomentuj45 Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Komentarze

Inne tematy w dziale