Gdzie ci mężczyźni – Sł. Jan Pietrzak

Dedykuję wspólczesnym rządzi-cielom

Gdzie ci mężczyźni,

prawdziwi tacy,

orły, sokoły, herosy?

Gdzie ci mężczyźni

na miarę czasów,

gdzie te chłopy?

 

Dookoła jeden z drugim

jak nie nerwus to histeryk,

drobny cwaniak, skrzętna mrówa,

niepoważne to, nieszczere.

 

Jak bezwolne manekiny,

przestawiane i kopane,

gęby pełne wazeliny,

oczka stale rozbiegane.

 

Bez godności, bez honoru,

zakłamane swoje racje

wykrzykuje taki w domu

śmiesznym szeptem po kolacji.

Rozmamłane umysłowo

I fizycznie ociężałe,

Towarzystwo – daję słowo

Ni do tańca, ni do bajek.

 

Zgięci w pałąk przed byle kim,

Bez ambicji i polotu,

Jak nie kukła, to manekin,

A tchórzliwi jak kojoty.

 

Jeśli cwaniak, to za dychę,

Kombinator – w małej skali,

Jeśli playboy – to przeżytek,

A poza tym – chamy, chamy.

 

Gdzie ci mężczyźni,

prawdziwi tacy,

Gdzie ci mężczyźni

na miarę czasów?

 

Bojownicy spraw ogromnych,

owładnięci ideami

o znaczeniu wiekopomnym

i wejrzeniu jak ze stali?

 

Gdzie umysły epokowe,

protoplaści czynów większych

niż pokątne, zarobkowe

kombinacje i geszefty?

 

Nieprzekupni, prości, zacni,

wielkoduszni i szlachetni,

gdzieże oni, gdzie tytany

woli, czynu, intelektu?

 

Gdzie są prawdziwi

mężczyźni tacy,

orły, sokoły, bażanty?

I gdzie wspaniałe

Ich towarzyszki,

Natchnienie pracy i walki?