Myśl pokorna

 Ojczyzna moja

Jesteś wspaniała i dumna
Lecz biedna i tragiczna zarazem
Kocham Cię z całego serca
I nienawidzę z całych sił moich
Miota mną niemoc straszliwa
I pragnienie Twej wielkości
Dajesz schronienie bezpieczne
I odbierasz jego poczucie
Rządzą Tobą wybrańcy Narodu
Niegodni brzmienia imienia Twego
Szacunek i miłość utkwiły głęboko
W korzeniach wartości jedynych
Honor Twój zabijają wierni obcym
Nadejdzie dzień powstania z kolan
Okryjesz się blaskiem świetności
Dzięki wierze, nadziei i miłości
Mojej i tych o Ciebie walczących

autor Edyta Franczuk