10 maja 2026 — „Mama w moim sercu”

Dzień Matki jest dla mnie dniem szczególnie bolesnym i tragicznym. W 1976 roku wyjechałem z Polski i już nigdy do niej nie wróciłem. Byłem jedynakiem, a mama została sama w kraju. Odwiedziła mnie tylko raz. Cieszyła się, że dobrze mi się powodzi, że mam piękne dzieci i kochającą rodzinę. Widziałem jednak, że przeżywa to wszystko na swój własny, cichy sposób — jakby nosiła w sobie świadomość, że jej życie potoczyło się inaczej, niż powinno. Nie dlatego, że była złą kobietą, przeciwnie — była osobą dobrą, szlachetną i pełną poświęcenia. To historia i powojenne układy po 1945 roku sprawiły, że nasza rodzina praktycznie straciła wszystko.

To zdjęcie jest wstrząsające, ponieważ zostało zrobione w sierpniu 1939 roku — tuż przed wybuchem wojny. Na zdjęciu jest moja mama ze swoją żydowską przyjaciółką. Po wybuchu wojny natychmiast uciekły do Warszawy, sądząc, że tam będzie bezpieczniej. Niestety, po pewnym czasie mama dowiedziała się, że wszyscy zostali zamordowani.

Do dziś noszę ją w sercu z wdzięcznością i czułością. Była dla mnie kimś najważniejszym — pełną dobroci, poświęcenia i cichej siły. Jej miłość dawała mi oparcie nawet wtedy, gdy dzieliły nas tysiące kilometrów. Choć życie nie oszczędzało jej bólu, potrafiła kochać mądrze i bezwarunkowo. Bardzo mi jej brakuje, a pamięć o niej pozostaje we mnie jasna, ciepła i żywa.

Matura.

Moja mama pozostanie w mojej pamięci na zawsze. Kochałem ją bardzo i każdego roku, zwłaszcza w Dniu Matki, wracają do mnie wspomnienia pełne miłości, wdzięczności, ale też bólu i tęsknoty. Są rany, których czas nigdy do końca nie leczy. Pozostają pamięć, modlitwa i cicha obecność tych, których już nie ma, a którzy na zawsze żyją w naszym sercu.