CISZA

Lars Forssell

 

CISZA

 

Cisza ma tysiąc rąk

Jedna z nich uwięziła mnie w chmurze

Czarnego atramentu

I przycisnęła do mnie swe usta

Ośmiornicy

 

Przyduszony nie chciałem tej miłości

Więc jak kamień wrzuciłem ją

Do studni wieczności

 

W odpowiedzi jakby przez tysiąc ton wody

Usłyszałem bulgot

 

Zielona wodo Jeszcze raz wypłyń na wierzch

Jeszcze raz wypłyń na wierzch Wypuściłem powietrze

 

Nie mogę nigdy zapomnieć

Gdzie byłem

 

 

 

 

 

Lars Forssell, Det enda vi har är varandra, Bonniers, Stockholm, 1965