Wróćmy do ziół i zaplutej pajęczyny w kawałku chleba

 

 

Ostatni gwizdek na zlikwidowanie Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej zabrzmiał dla organów założycielskich. Mało, który szpital się bilansuje, a samorządy mają problem z całokształtem. Brakuje na wszystko. Zadania spływają na dół, a pieniądze zostają na górze. Lecznice w zarządzaniu to jak strup na tyłku. Dlatego chwytając się Ustawy lawinowo powstają niepubliczne zakłady opieki zdrowotnej. Tylko te skorzystają z „łaski pańskiej”, a ich dług w poprzedniej formie prawnej zostanie zmniejszony o zobowiązania publiczno- prawne.

Spółka, a nie szpital

 To już nie są żarty. Nikt nie pozwoli na zadłużanie. No, chyba, że celowo, aby w pełni sprywatyzować. Jak się pracuje w spółce?! Tak jak mówią jaskółki. Nie ma minimalnych norm zatrudnienia, nie ma zdrowej konkurencji. Nie ma, nie ma nic..jak mawiał Wałęsa. Regulamin wynagradzania?! Czytelny awans?! To nie szpital- to spółka! A pacjent? Dla spółki problematyczny, bo potrzebujących jest bardzo dużo. Limity pozwalają na wyrobienie kontraktu, a reszta w naturalnej selekcji się wykruszy. Wyznaczony termin za dwa lata do specjalisty pozwoli przetrwać tylko najsilniejszym. Ba! W naturalnej selekcji może czas oczekiwania będzie krótszy.

 Wróćmy do ziół

 Wcale nie jest to najgłupszy pomysł, bo przemysł farmaceutyczny wie jak na nas zarobić. Łykasz na cukrzycę, a biegniesz do kardiologa. Niedawna afera jednej z firm. Tylko ofiar nie zliczono. Ile jemy śmieci? Jakąś sól z asfaltu, czy „konserwy szwedzkie”, które stan wojenny pamiętają? Wróćmy do ziół, do czosnku, do cebuli, ale nie tych z „made in china”. Może tak przetrwamy?

 Recepta?!

 Dla pracowników szpitali:

W Ustawie obok zapisów nie będących przedsiębiorstwami i samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej powinien znaleźć się na równi zapis jaki podmiotach działalności leczniczej,które ze względu na formę własności pozostają państwowe.

Dla potencjalnego pacjenta:

Dbaj o siebie sam. Na pomoc nie licz. Patrz co jesz i dlaczego dostałeś receptę. Czy, aby na pewno musisz to brać. Nie licz też na pielęgniarki. Pomagamy, ale jest nas za mało i mamy takie bicie po tyłku, że nie damy rady Ci pomóc. Przynajmniej nie tak jak tego oczekujesz. Ktoś zadbał o to, żeby się nie chciało, żebyśmy nie miały siły dożyć do emerytury.

Jesteśmy dziś bardzo blisko pacjenta, bo w jednym szeregu.