Pisiory i pisiaki.

 

Po ostatnim kongresie PiSu, różni fachowcy zajęli się wyszukiwaniem w dotychczasowym monolicie rozwarstwień, zróżnicowań, a nawet pęknięć.

 

Mnie to błądzenie po omacku najzwyczajniej nudzi, bo dla każdego, kto nauki przyrodnicze studiował i z systematyką miał do czynienia, sprawa jest jak drut przysłowiowy prosta:

 

Podział, jaki występuje w PiSie, przebiega wzdłuż granicy, po dwóch stronach której znajdują się Pisiory i pisiaki.

 

Po czym poznać Pisiora ? W największym skrócie, po tym, że Pisior nie ściemnia, nie kombinuje i – co ważne, nie pęka. Albo zupełnie zwięźle:  Pisior jest charakterny.

 

Temu, który kierując się chęcią pognębienia przeciwnika, nazwę tę wymyślił, należy się podziękowanie:

bo nazwa jest dźwięczna, "krwista", zadziorna.

 

Pisior,  to brzmi dumnie!

 

Ciekawym zjawiskiem, jest niekwestionowana nadreprezentacja wśród Pisiorów (użyjmy charakterystycznego określenia) Pań:

 

Ewidentnym Pisiorem  jest Pani przewodnicząca Klubu PiS, Grażyna Gęsicka: mądra, cholernie inteligentna i do tego twarda. To ona dała po łapach senatorskim pisiakom, Zbigniewowi Obrażonemu i Piotrowi Giętkiemu, którym solidarność korporacyjna przykryła dawne pisiorstwo.

 

Pisiorem jest też moja ulubiona Pani Marzena Wróbel, hardo i zadziornie właśnie, walcząca z panującym w pewnej komisji sczumieniem.

I Pani Beata Kempa, która nie ma wprawdzie odczajności  Pani Wróbel, ale wiele żarliwością nadrabia.

 

Z kolei pisiaka, najłatwiej poznać po tym, że zaczyna kombinować, rozterki przed kamerami miewać i trzeciej (łatwiejszej, znaczy) drogi szukać.

 

Taki na przykład Adam Nadważny (niech mu tam, niech sobie myśli, że ta ksywka, to od jego politycznej roli), któremu się zmysł estetyczny zaciął i Sojuszu zapragnął.  Bo w to, że Góra zleciła mu funkcję, nomen omen, balonika – nie wierzę.

 

Albo Paweł Koalicyjny, zwany również Zaproszonym, który zauważył swojej partii schyłek i od razu przez przyszłych kolegów sam zauważony został.

 

Pisiakami  jest w ogromnej większości cała emigracja brukselska, która załapawszy się na fuchę życia, zaczyna tracić ostrość widzenia i precyzję myślenia.

 

Ot, ostatnio choćby, taki Tadeusz Wielodzietny, europejskimi teoriami i praktykami najwyraźniej szybko nasiąknięty, czy Spin Felczerzy (bo do Spin Doktorów, to im tak daleko, jak mnie do, za przeproszeniem, ulicy Rozbrat).

 

Jeszcze trochę i brukselski szczep pisiaków przekształci się w typowe Eurotrutnie, oderwane nie tylko od pisiorstwa, ale nawet od rzeczywistości.

 

Richard Henry Peregrynus i Marek Bezżenny, na tym pisiackim  tle, prezentują się nieźle, choć ze względu na toksyczność otoczenia, w którym przebywają, zalecałbym traktowanie ich z pewną rezerwą.

 

Cechą pisiaka  jest też to, że skoro raz zdecydował się na stanięcie na zjeżdżalni, to prędzej czy później, z tej górki pojedzie, w kierunku wytyczonym przez Kazka Odmłodzonego czy Bogdana Tłustego.

 

Ale tu już inny rozdział systematyki.