„Tierakty” w Moskwie – osobiste spojrzenie.

Początek września 2004. Mam lecieć do Moskwy. Sprawa zawodowa, ważna.

 

Serwisy informacyjne przerywają standardowe nawijanie makaronu na uszy, i podają wiadomości o ataku na szkołę w Biesłanie. Potem, na czołówkach, rzeź zakładników i czeczeńskich porywaczy w wykonaniu akcja a la Teatr na Dubrowce(to 2002).

 

Rosyjskie media używają nowomowego skrótu „tier akty”  zamiast zwyczajnie - akty terrorystyczne. Oni zawsze kochali się w skrótach. Specnaz to też skrót.

 

A rosyjskie oddziały specjalne się nie pieprzą: 100 ofiar w jedną – 100 w drugą stronę, ludiej mnogo!, jak wujaszek Stalin w przypływach dobrego humoru mawiał. A dobry humor miewał podobno często.

 

Jest jeden problem – moja noga. Połamana w kilku kawałkach, wewnątrz piszczeli tzw. gwóźdź śródszpikowy, przykręcony do tego, co z niej zostało śrubami. Na oko - kilkadziesiąt deko metalu. Dlatego chodzę o kuli. Po paru miesiącach – już tylko o jednej.

 

Ktoś w rozmowie rzuca, że teraz będę dzwonił  na lotniskach podczas przechodzenia przez bramki antyterrorystyczne.

Ja mówię, że to chyba nie zadzwoni, bo wewnątrz kości i z pewnością nie z żelaza, tylko z jakiegoś szlachetnego stopu.

 

Nagle – niepokój: przecież jak im teraz na lotnisku Szeremietiewo  zadzwonię,  to mimo mojego świetnego rosyjskiego, nawet się nie zdążę wytłumaczyć, nim mnie zgarną. A najlżejsze potrącenie wystających z piszczeli śrub powoduje – no wiadomo, co powoduje.

 

OK, wezmę ze sobą zdjęcia rentgenowskie – na nich widać, że to moja piszczel dzwoni, a nie granat.

No tak – ale nim im zdążę zdjęcia pokazać…

 

To już chyba paranoja – jak jest po rosyjsku kula? Po angielsku crutch, ale po rosyjsku? Sięgam po znakomity, stary Wielki Słownik Polsko-Rosyjski Hessena-Stypuły i już wiem - kostyl’.

 

A jak będzie piszczel? A jak, połamana także, strzałka? Znów patrzę – jest: odpowiednio bolszaja i małaja borcewaja kost’ .

 

A, raz rodyła maty – raz nam umyraty – lecę!

 

Na Okęciu nie dzwonię – uff…

 

Na Szeremietiewie mnóstwo mundurowych, pasażerowie potulnie stoją w kolejce do prześwietlarki na bagaż podręczny. Przy prześwietlarce duuuuuży antyterrorysta i prawie tak samo duuuuża antyterrorystka.

 

Podchodzę i ta duuuża kobieta, patrząc na mój chwiejny chód, pyta, jakby lekko zakłopotana: wy biez pałoczki smożetie?  Co znaczy, czy dam radę  (zrobić te parę kroków - przyp. mój) bez... kuli.

 

Stres puszcza.  Wybucham śmiechem – zdziwionej  funkcjonariuszce tłumaczę, że specjalnie nauczyłem się, jak jest po rosyjsku kula, a ona użyła słowa pałoczka , co oznacza na przykład batutę.

 

Jak w przepięknej balladzie Okudżawy  „Jeszcze jeden romans”, w której jest fraza I diriżor, łamajet pałoczku w rukach – tego, mam nadzieję, tłumaczyć nie muszę.

 

Ona też się śmieje, moja kula ląduje wewnątrz prześwietlarki, ja przechodzę przez bramkę NIE DZWONIĄC  i zagłębiam się w Moskwę.

 

Dziś, komentator Polsat Sport, omawiając mecz Jastrzębski Węgiel – Delecta, rzucił, że (obecna na trybunach) rodzina Pawła Abramowa (znakomity rosyjski siatkarz, grający w Jastrzębiu)  jakby nie zadowolona z przebiegu meczu.