Parę słów o "młodych, inteligentnych, z dużych miast"

Idiotów podzielić można z grubsza na dwa rodzaje: idiotów inteligentnych i idiotów betonowych.

Idioci inteligentni dają sobą manipulować, wygadują i robią różne głupstwa, ale koniec końców nie pozwolą poprowadzić się jak barany na rzeź. Tuż przed ugotowaniem w zupie potrafią dostrzec, co im grozi i zaczynają się buntować. Niektórzy z nich potrafią wówczas nawet przyznać się do długotrwałego tkwienia w błędzie i do tego, że byli idiotami. Idiota, który zrozumie, że był idiotą, daje nadzieje, że idiotą być przestanie. Większość jednak, uchroniwszy się od kotła, idiotami pozostaje i zaraz potem powoli zaczyna zmierzać w kierunku kolejnej katastrofy. I tak cyklicznie historia się powtarza. Widmo całkowitego upadku powoduje u nich otrzeźwienie, ale niestety na krótko.

Idioci betonowi są całkowicie nieuleczalni. To są ludzie, którzy nigdy, w żadnych okolicznościach nie przyznają się do popełnienia błędu. Nawet gdy stoją w obliczu zagłady, będą z uporem twierdzić, że dokonują najlepszego wyboru. Gdy stracą emeryturę, będą to uzasadniać obiektywnymi czynnikami. Gdy zabraknie podstawowych leków w aptekach, cieszyć się będą z obecności witaminy C. Gdy pozamyka się szkoły, a pięciolatkom każe uczyć się w klasach po 35 osób, piać będą z zachwytu nad ich szansami edukacyjnymi. Gdy ich idole okażą się być złodziejami i kombinatorami, nazywać ich będą „przedsiębiorczymi” i wspierać w kolejnych oszustwach. Popierać będą nawet bandytów przeciwko swoim własnym interesom, bo nigdy, przenigdy nie uznają, że popełnili błąd. Nawet gdy będzie walić się wszystko, nie wyciągną wniosków, a zajmować się będą obmyślaniem kolejnych uzasadnień, dlaczego ich dotychczasowe wybory były najlepsze. Nawet w obliczu agresji przez "nowego Hitlera" popierać będą tych, którzy z tym "nowym Hitlerem" do niedawna kolaborowali. Tacy ludzie byli, są, i pozostaną idiotami na zawsze.

I właśnie dlatego w Polsce tak trudno dokonać rzeczywistej zmiany.