Twarze rasizmu

Gdybym zaproponował muzułmańskim uchodźcom ułatwienie aborcji, sterylizację bądź dostęp do pigułki "dzień po" zostałbym nazwany rasistą. 16-to letnia Polka nie może co prawda kupić w szkolnym sklepiku drożdżówki za to z łatwością dostanie tabletkę w najbliższej aptece. Donald Tusk powiedział kiedyś iż "dziecko jest z punktu widzenia budżetu państwa największym kosztem". Czy podobne antyrodzinne standardy będą stosowane wobec muzułmańskich imigrantów ? Czy 6 do 10 tyś. euro jakie wypłaci UE na przyjęcie uchodźcy wystarczy na zakwaterowanie, utrzymanie, opiekę medyczną, zasiłki dla imigranta i rodziny którą ściągnie do kraju ? Czy darmowa opieka dentystyczna dla dzieci imigrantów nie oznacza dyskryminacji większości polskich dzieci wciąż zmagających się z problemem próchnicy ?

Wyobraźmy sobie sytuację epidemii gorączki krwotocznej. W obozie dla uchodźców jest kilku lekarzy zmagających się z chorobą. Czy powinni oni świadomie ryzykować swoim życiem czy też skutecznie ale zachowawczo pomagać chorym narażając się na posądzenie o brak empatii ? Czy śmierć lekarzy spowoduje falę uzdrowień czy może rozsądne zarządzanie ryzykiem i ochrona personelu od którego zależy życie pacjentów ułatwi opanowanie epidemii ?

Od Polski wymaga się aby bez względu na zdolność absorbcji przyjęła określoną liczbę uchodźców. Nieliczenie się z możliwościami kraju docelowego oznacza zagrożenie dla imigrantów (fatalne warunki w obozach) ale i gospodarzy (zbyt duże koszty społeczne i ekonomiczne).

Jaka jest uczciwa granica między irracjonalną, samobójczą skłonnością do udzielenia pomocy a rzeczywistym rozwiązaniem na które oczekują imigranci ? Czy uszczęśliwianie ich na siłę jest dla kogokolwiek uczciwe ? Jaki jest wymiar kosztów wyznaczający granicę między rzeczywistym wsparciem a pasożytnictwem na koszt gospodarza ?

Póki pani premier nie znajdzie odpowiedzi na powyższe pytania nie ma prawa podjąć decyzji której skutki zaciążą na Polsce na najbliższe kilkaset lat.