Temat może wydawać się wyeksploatowany - o stanie PO wielu publicystów (np. Igor Zalewski) pisze od ponad pół roku, a niedawno dokładnie taką samą diagnozę na łamach "G.W." postawił Jarosław Kurski. Niezależnie od prawdopodobnego taktycznego kontekstu tej lekkiej volty - ostatnie sondowanie możliwości powrotu Aleksandra Kwaśniewskiego na scenę przez media mu przychylne - biorąc pod uwagę dotychczasową linię "Gazety Wyborczej", taki tekst robi wrażenie. Przecież autor nie zauważył jałowej postawy największej partii opozycyjnej raptem kilka tygodni temu ;).
No dobrze, powie ktoś, ale w takim razie po co o tym pisać? Ano, pomyślałem, że skoro zwyczajowo traktuje się nowy rok, jako "nowe otwarcie" - opiszę krótko to "otwarcie" w wykonaniu Platformy. Początek stycznia mamy w polityce intensywny, więc okazji do zajęcia stanowiska nie brakuje.
Sprawa abp Wielgusa. Senator Gowin, konsekwentnie - zajmuje w niej stanowisko po stronie Kościoła... jednak tym razem jest ono jednocześnie krytyczne wobec hierarchów. Stefan Niesiołowski dla odmiany, z właściwym sobie wdziękiem, nazwał zwolenników ujawnienia prawdy o współpracy duchownych z SB "hienami lustracyjnymi" - czyli, innymi słowy: zaczął mówić Adamem Michnikiem. Zaraz, zaraz... A gdzie jest Donald Tusk? Czy ktoś widział lidera najwiekszej partii opozycyjnej i poznał jego stanowisko w sprawie tak dzielącej Polaków?
Sprawa kandydatury Sławomira Skrzypka na prezesa NBP. Tu wypowiedzi przedstawicieli PO nie odbiegają od konwencji z 2006. Tzn. brak jakiegokolwiek wyrazistego stanowiska, poza tym, że PiS jak zwykle robi źle oraz tradycyjnymi indywidualnymi docinkami w stylu kabaretowym. Praktycznie identyczny komentarz mozna byłoby uzyskać od Zbigniewa Chlebowskiego i Marka Przybylika. Drobna róznica polega tylko na tym, że teoretycznie panowie zawodowo zajmują się czym innym. Żadnego systemowego podejścia (np. w kwestii kwalifikacji kandydata na prezesa NBP), żadnego klarownego i zwięzłego stanowiska. Rozumiem, że pewien problem może sprawiać obawa przed pytaniem o kwalifikacje Hanny Gronkiewicz-Waltz w momencie obejmowania tego fotela, czy "kandydatów na kandydatów na ministrów" z gabinetu osobliwości (polecam np. porównanie dossier aktualnej pani minister rozwoju regionalnego z jej "cieniem"). Jednak taki niezauważalny styl uprawiania polityki w opozycji pozwala z dużym prawdopodobieństwem przewidzieć, jakby to wyglądało w wypadku przejęcia rządów...
Ciągnąca się sprawa konfliktu miedzy szefami policji i wiceministrem (wieś)Markiem Surmaczem. Świetna okazja dla "cienia" do ujęcia się za policjantami, zaproponowania systemowych propozycji, uniemożliwiających/ograniczających instrumentalne traktowanie policjantów... Cisza.
Tymczasem wiadomości ostatnich dni dot. PO są takie: odeszła Nelly Rokita, a aktywiści Platformy "nie komentują decyzji żon polityków" (gdzie są panie Magdalena Środa, czy Kazimiera Szczuka? - takie postawienie sprawy to "paternalizm do kwadratu!". Ale najwyraźniej "słuszny"). Wiceprzewodniczącemu Parlamentu Europejskiego, Jackowi Saryuszowi-Wolskiemu zostaje odebrana koordynacja "polityki zagranicznej" Platformy. Dlaczego? Bo udzielił poparcia polskiemu rządowi w sprawie veta. Teraz ma być realizowana "wizja" Bronisława Komorowskiego, który niedawno w Magazynie 24 stwierdził, że dotąd żadne (sic!) państwo członkowskie nie stosowało tego "krzyku bezradności", a nie - jakby się wydawało - narzędzia dyplomacji zapisanego w prawie unijnym. Kilka tygodni wcześniej, pan minister miał problemy z określeniem, czy Norwegia do UE należy, czy niekoniecznie. Oczywiście oficjalnie partia nie zmieniła swojego stanowiska, w którym - tym razem ustami Donalda Tuska - veto poparła.
A stołeczny dodatek do dzisiejszej "G.W." prezentuje zarządy wszystkich dzielnic obsadzone przez PO-SLD. Żadnej koalicji oczywiście nie ma.
Kampania (reklamowa) trwa dalej: banalne granie, bez cienia mówienia.
Inne tematy w dziale Polityka
