Lepperiada w oczach znawców

Sytuacja robi się nieprzyjemna. Wiele wskazuje, że w bardzo wielu sprawach przychodzi przyznawać rację Lepperowi i Giertychowi, gdy wyrażają swe daleko idące wątpliwości w sprawie akcji CBA w Ministerstwie Rolnictwa, czy wokół niego. Trudne to dla opozycji, która Leppera i jego partię uznaje za kwintesencję upadku nie tylko politycznego, ale także etycznego obyczaju, czego symbolicznym dowodem stał się wniosek o uchylenie immunitetu i zgodę na aresztowanie posła Łyżwińskiego, wniosek ociekający obrzydliwościami. Trudne dla komentatorów, którzy uważają, że ani Lepper ani Giertych nie powinni zajmować stanowisk, jakie zajmują lub zajmowali, bo działalność takiej LPR w sferze edukacji jest po prostu szkodliwa, a Lepper w rządzie obraża sporą część obywateli, zważywszy jego wcześniejszą działalność. A jednak?

Jednak wydaje się, że Giertych pisząc list do prezydenta w sprawie granic możliwej prowokacji ma rację (być może jest to jego pierwszy od dawna gest mający sens i merytoryczne podstawy i godny pochwały) i być może ma rację Lepper, gdy mówi, że zmontowano przeciwko niemu prowokację w istocie polityczną, by go wyeliminować nie tylko z rządu, ale w ogóle z polityki. I znów część polityków i komentatorów odczuwa dyskomfort . No bo jak? Bronić Leppera, którego się nigdy nie broniło, przeciwnie traktowało się go jako destruktora i wzór złego obyczaju? Tego przestępcę - jak powtarza Jan Rokita i dla którego szykuje się nawet zmianę w konstytucji, mającą zakazać osobom skazanym prawomocnymi wyrokami za przestępstwa umyślne ścigane z urzędu kandydowanie do parlamentu?

Popisowa akcja CBA staje się z dnia dzień coraz bardziej popisową prowokacją polityczną, przy której blednie słynna inwigilacja prawicy, która zresztą gdzieś tam chyłkiem umyka, skoro nawet prokuratura nie odwołała się w terminie do wyroku. Jeżeli nie zostanie wyjaśniona tylko dlatego, że w jej centrum znajduje się właśnie Lepper, który na scenie politycznej uwiera, będzie to świadczyło wyłącznie o tym, że skruszone zostały już zupełnie fundamenty państwa prawa i że rzeczywiście wszystko wolno, a Polska staje się krajem, którym rządzą służby specjalne zastawiające pułapki na obywateli. Nie ulega wątpliwości, że taką sprawą powinna się zająć sejmowa komisja śledcza lub wyposażona w uprawnienia śledcze komisja do spraw służb specjalnych, która na razie pozbawiona jest jakichkolwiek narzędzi do poważnego zbadania sprawy. Musi przyjmować do wiadomości to, co jej przedstawiciele rządu mówią, co oznacza, że może sobie pójść na konferencję prasową szefa CBA i nie musi specjalnie obradować.

Tymczasem w tej sprawie pytań z dnia na dzień jest więcej. Choćby podstawowe - jak wygląda ochrona kontrwywiadowcza najważniejszych osób w państwie, jeżeli Leppera nie ostrzeżono o ewentualnych lepkich rękach Piotra Ryby? Czy tylko dlatego, że z góry uznano, że lepkie ręce ma także wicepremier i trzeba na niego zastawić pułapkę? To zaś oznaczałoby, że zakładano koalicję z osobą, o której z góry wiedziano, że jest podatna na korupcję i wpuszczano go do rządu, który z walki z korupcją uczynił sztandarowe hasło. Oleksego kiedyś ostrzegano o tym, że Ałganow był rosyjskim szpiegiem, mimo że wiedziano o jego zażyłej znajomości z rosyjskim niby dyplomatą. Robił to sam szef UOP Gromosław Czempiński, wielu innych ostrzegano przed niebezpiecznymi związkami ludzi z ich najbliższego otoczenia. Na tym między innymi polega rola tych służb. Nie można przejść do porządku dziennego nad opiniami profesorów prawa, mówiących o wątpliwej legalności całej akcji. W kwestii legalności jedynymi “autorytetami” prawnymi nie mogą być polityczni ministrowie z PiS - Kamiński, Wassermann i Ziobro. To oni powinni zostać obecnie dokładnie przesłuchani, tak jak podczas afery Rywina przesłuchiwano Millera czy Kurczuka.

W każdym razie, jeżeli chciano z Leppera uczynić ofiarę (lub po prostu spartaczono całą akcję i najgrubsza ryba się wymknęła, bo tu żadnej wersji na razie wykluczyć ostatecznie nie można), to szefowi Samoobrony dano mocne karty do ręki, które ten codziennie precyzyjnie rozgrywa i nie jest przesądzone, że to jego koniec. W polskiej polityce tyle się już darzyło, że powrót Leppera, któremu dymisję wręczano w prezydenckim przedpokoju, na stanowisko wicepremiera jest absolutnie możliwy. Na razie stało coś zupełnie niesamowitego: to Andrzej Lepper poucza o moralności, o przejrzystym sposobie sprawowania władzy, o tym, co w polityce dozwolone, a co jest anomalią. To on wygląda na polityka zachowującego się racjonalnie i przewidywalnie. Tak jakby świat stanął na głowie.

Można oczywiście Lepperowi powiedzieć: masz chłopie to, czego chciałeś. Ostrzegano, żeby nie tworzyć takiej omnipotentnej instytucji jak CBA (ciekawe kiedy Trybunał Konstytucyjny rozpatrzy tę zaskarżoną rok temu ustawę), która dostała nadzwyczajne uprawnienia. Do walki z korupcją w Polsce, której poziom dla celów politycznych jest zdecydowanie wyolbrzymiany, wystarczyłyby istniejące policje tajne i jawne. Polsce potrzebne było biuro antykorupcyjne o charakterze prewencyjnym, badające przede wszystkim administracyjne procedury sprzyjające korupcji i wskazujące obszary największych zagrożeń, o co walczyła między innymi pani poseł Pitera, a nie jeszcze jedna służba specjalna stworzona po to, by Prawo i Sprawiedliwość miało wreszcie swoją własną, godną zaufania policję, która nieuchronnie, wcześniej czy później musi się przerodzić w policję polityczną, bo taka jest logika służb powstających z ideologicznej potrzeby, dostających na dodatek wyjątkowe uprawnienia do działań właśnie w sferze polityki. O tym wszystkim mówiono w momencie, gdy tworzono CBA, ale Lepper z Giertychem posłusznie podnieśli ręce za wszystkimi pomysłami Mariusza Kamińskiego. Teraz mówi się o konieczności nowelizacji ustawy i zapewne po ostatnich doświadczeniach jest to możliwe, a Lepper i Giertych krok po kroku wykazują, że to ci, którzy kwestionowali tworzenia takiego CBA mieli rację. Po raz kolejny świat staje na głowie."

Dyskomfort komentatora musi być olbrzymi, bo wydaje mi się, że zwł. o Giertychu i Lepperze nasi legendarni komentatorzy pisali nieco inaczej, jeśli mnie pamięć nie myli (no, pomijając legendarnego Wierzejskiego, ale on tu posłużył jako rodzynek do ciasta). Andrzej Lepper jako moralista i konstytucjonalista. Roman Giertych ze słuszną inicjatywą epistolarną. Tak jest. Takie są właśnie niuanse, rafy i meandry tzw. demokracji. W okresie tzw. transformacji. "Po raz kolejny świat staje na głowie", przypomina nam Paradowska. A wy, jak tam przed ekranami komputerów, znowu się śmiejecie, co? Serca nie macie. Baczność!

Have a nice day, brothers and sisters.