Jan Paweł II w parlamencie

Chciałbym przypomnieć polskim parlamentarzystom parę wypowiedzi Jana Pawła II, na którego tak ochoczo się powoływał i premier, i prezydent. Nie ma to już większego znaczenia w sytuacji, kiedy polscy posłowie i senatorowie podjęli już pewne decyzje dotyczące polskiej suwerenności, nie oglądając się na wolę polskich obywateli i nie obwarowując swoich decyzji jakimiś poważnymi zabezpieczeniami, ale ma może znaczenie w dniu, w którym zapewne większość parlamentarzystów wspomina papieża-Polaka i Jego nauczanie.

Co mówił w trakcie historycznej wizyty w Polskim parlamencie w 1999 r.:

"Dwadzieścia lat temu, podczas mojej pierwszej pielgrzymki do Ojczyzny, razem z rzeszami zgromadzonymi w modlitewnej wspólnocie na placu Zwycięstwa, przywoływałem Ducha Świętego błagając: Niech zstąpi Duch Twój! I odnowi oblicze ziemi. Tej Ziemi! (2.06.1979). Prosząc ufnie o tę odnowę, nie wiedzieliśmy wtedy jeszcze, jaki kształt przyjmą polskie przemiany. Dzisiaj już wiemy, jak głęboko sięgnęło działanie Bożej mocy, która wyzwala, leczy i oczyszcza. Możemy być wdzięczni Opatrzności Bożej za to wszystko, co udało się nam osiągnąć dzięki szczeremu otwarciu serc na łaskę Ducha Pocieszyciela. Składam dzięki Panu historii za obecny kształt polskich przemian, za świadectwo godności i duchowej niezłomności tych wszystkich, których w tamtych trudnych dniach jednoczyła ta sama troska o prawa człowieka, ta sama świadomość, iż można życie w naszej Ojczyźnie uczynić lepszym, bardziej ludzkim. Jednoczyło ich głębokie przekonanie o godności każdej osoby ludzkiej, stworzonej na obraz i podobieństwo Boga i odkupionej przez Chrystusa. Dzisiaj zostało wam powierzone tamto dziedzictwo odważnych i ambitnych wysiłków podejmowanych w imię najwyższego dobra Rzeczypospolitej. Od was zależy, jaki konkretny kształt przybierać będzie w Polsce wolność i demokracja."

(...)

"Po upadku w wielu krajach ideologii, jak napisałem w Encyklice “Veritatis splendor”, które wiązały politykę z totalitarną wizją świata - przede wszystkim marksizmu - pojawia się dzisiaj nie mniej poważna groźba zanegowania podstawowych praw osoby ludzkiej i ponownego wchłonięcia przez politykę nawet potrzeb religijnych, zakorzenionych w sercu każdej ludzkiej istoty: jest to groźba sprzymierzenia się demokracji z relatywizmem etycznym, który pozbawia życie społeczności cywilnej trwałego moralnego punktu odniesienia, odbierając mu, w sposób radykalny, zdolność rozpoznawania prawdy. Jeśli bowiem “nie istnieje żadna ostateczna prawda, będąca przewodnikiem dla działalności politycznej i nadająca jej kierunek, łatwo o instrumentalizację idei i przekonań dla celów, jakie stawia sobie władza. Historia uczy, że demokracja bez wartości łatwo się przemienia w jawny lub zakamuflowany totalitaryzm’ (n. 101)." 

(...)

"Kościół przestrzega przed redukowaniem wizji zjednoczonej Europy wyłącznie do jej aspektów ekonomicznych, politycznych i przed bezkrytycznym stosunkiem do konsumpcyjnego modelu życia. Nową jedność Europy, jeżeli chcemy, by była ona trwała, winniśmy budować na tych duchowych wartościach, które ją kiedyś [ukształtowały], z uwzględnieniem bogactwa i różnorodności kultur i tradycji poszczególnych narodów. Ma to być bowiem wielka Europejska Wspólnota Ducha. Również w tym miejscu ponawiam mój apel, skierowany do Starego Kontynentu: Europo, otwórz drzwi Chrystusowi!"

(http://www.kazania.pl/przemowienie-jana-pawla-ii-w-parlamencie-tekst-z-uzupelnieniami/) [podkr. F.Y.M.]

Podobne słowa powtórzył papież w parlamencie włoskim w 2002 r. 

"Jeżeli chce się trwałej stabilizacji nowej jedności Europy, należy zadbać o to, ażeby opierała się ona na tych fundamentach etycznych, które kiedyś stanowiły jej bazę, robiąc jednocześnie miejsce dla bogactwa i odmienności kultur i tradycji, które cechują poszczególne narody. Chciałbym i wobec tego szlachetnego Zgromadzenia ponowić apel, z jakim w tych latach zwracałem się do wielu narodów kontynentu: "Europo, na progu nowego tysiąclecia otwórz znów swoje drzwi Chrystusowi!"."

(http://ekai.pl/europa/?MID=3884) 

Wiemy jednak, że Jan Paweł II wyrażał zaniepokojenie i potem wprost rozczarowanie tym, że zarówno tzw. Konstytucja UE (dziś eufemistycznie: TL) czy potem Karta Praw Podstawowych miały się nijak do Jego wielokrotnych apeli o chrześcijańskie osadzenie podstawowych dokumentów prawnych jednoczącej się Europy (http://ekai.pl/europa/?MID=3882) (http://ekai.pl/europa/?MID=3878). Przypominam to tym wszystkim parlamentarzystom, którzy i wczoraj tańczyli, i dziś tańczą wesołego oberka, zadowoleni z dobrze spełnionego obowiązku.

Na koniec ciekawostka poprzedzona innym istotnym cytatem z przemówień JP 2:

"«Karta podstawowych praw» opracowana przez Unię Europejską jest kolejną próbą stworzenia — na początku nowego tysiąclecia — syntezy fundamentalnych wartości, które mają kształtować współistnienie narodów europejskich. Kościoł z żywym zainteresowaniem śledził przebieg prac nad tym dokumentem. Nie mogę w związku z tym ukryć rozczarowania faktem, że tekst Karty nie zawiera ani jednej wzmianki o Bogu, który skądinąd jest pierwotnym źródłem godności człowieka i jego fundamentalnych praw. Nie wolno zapominać, że właśnie odrzucenie Boga i Jego przykazań doprowadziło w ubiegłym stuleciu do powstania bałwochwalczych tyranii, które krzewiły kult rasy, klasy społecznej, państwa, narodu czy partii, odrzucając kult Boga żywego i prawdziwego. Właśnie w świetle tragedii, jakie dotknęły XX stulecie, można zrozumieć, że prawa Boga i człowieka albo umacniają się nawzajem, albo razem zostają przekreślone. Mimo wielu chwalebnych wysiłków przygotowany tekst europejskiej «Karty» nie zaspokoił słusznych oczekiwań wielu ludzi."

(http://www.opoka.org.pl/biblioteka/X/XU/naszaue/jp2-europa-konstytucja.html#eu10)

Na stronie opoka.org.pl pod fragmentami tekstów papieskich o UE, Europie, fundamentach duchowych Europy itd. jest taki komunikat:

"Niniejszy dokument został opublikowany dzięki pomocy finansowej Unii Europejskiej. Poglądy w nim wyrażone należą do Fundacji "Opoka" i nie odzwierciedlają w żadnym razie oficjalnego stanowiska Unii Europejskiej"

(http://www.opoka.org.pl/biblioteka/X/XU/naszaue/jp2-europa.html) -

wspaniałe, prawda? Bo to Polska właśnie. Polska w UE. I doprawdy ciężko byłoby o lepszy komentarz. Można by to nazwać "ewangelizowaniem Europy", ale być może zakrawałoby to na kpinę.

I tak sobie myślę: dobrze, że Jan Paweł II tego wszystkiego co nas teraz spotkało w parlamencie nie widział.