Historia jakich wiele

Kazimierz urodził się przed II wojną światową w małej robotniczej wiosce w centralnej Polsce. Jego ojciec był robotnikiem, uczestnikiem wojny rosyjsko-japońskiej, który nie był w stanie zapewnić dzieciom godziwej przyszłości. Kazimierz w wieku 14 lat musiał więc iść do pracy, zwłaszcza, ze w domu było ich kilkoro. Pracował ciężko, z czasem został spawaczem w fabryce, wkrótce zakochał się w córce sąsiadki. Zamierzali się pobrać, a głównym ich marzeniem było, aby dzieci miały w życiu po prostu lżej. Stąd każdy grosz zamierzali oszczędzać na edukację swych przyszłych pociech, choć nie raz im mówiono, że bujają z głowa w chmurach. Wśród miejscowych nikt nawet nie miał matury.

Wybuchła wojna, Kazimierz brał udział w kampanii wrześniowej, dostał się do niewoli i wywieziono go na przymusowe roboty w głąb Rzeszy. Udało mu się wrócić jeszcze w czasie okupacji bo Niemiec, który zarządzał fabryka potrzebował wykwalifikowanych robotników. Być może uratowało mu to życie. Niedługo po powrocie objął przywództwo w kilkuosobowym oddziale AK, szkolił żołnierzy, odbierał zrzuty, szpiegował fabryce. Na powstanie warszawskie nie zdążył. Pewnie by zginał jak mąż jego kuzynki...

Dla niego wojna skończyła się w 1945 r., a jej kres świętował już w czteroosobowej rodzinie
( żona urodziła dwoje dzieci). Kazimierz zawsze uważał, że polityka to k...a. Był prostym człowiekiem, ale nie prostackim. Jako jedyny we wsi pielęgnował swoje marzenie i od małego kładł nacisk na edukację swych dzieci. Po 1945 r. pracował jak przed wojną, tak jak wszyscy zapisał się do partii, uwierzył, że można zbudować nowy, lepszy świat. Dzieci będą mogły studiować, on popracuje do emerytury i już nigdy nie będzie się bać. Nie będzie łapanek, wywózek wojny, tylko spokojne budowanie dobrobytu.

Nikt nie wytłumaczył Kazimierzowi, co to Jałta, Katyń, nie było mądrych opracowań o fałszywych założeniach socjalizmu. Wiedział tyle ile mu powiedzieli, że pracując ciężko dba o dobro wspólne, że dla dzieci zbuduje nową Polskę. Kazimierz zawsze był optymistą, uwierzył, każdy we wsi uwierzył. Pamiętał życie sprzed wojny, arystokrację nędze i harowanie za grosze.

Za swoją pracę spawacza, organizatora świetlicy przyzakładowej, za remont parku otrzymał od władz PRL-u złoty order zasługi.

Order leżał zawsze w szufladzie obok odznaczenia strażackiego i orderu za kampanię wrześniową. Żona zawsze była z nich dumna, Kazimierz pewnie też.

Teraz leżą u mnie na biurku...Kazimierz był moim dziadkiem. Umarł gdy miałem 4 lata. Patrzę na nie z uśmiechem, pamiętam jak się nimi bawiłem gdy byłem mały.

Gdy słyszę ze socjalizm, to ustrój hołoty dla hołoty przypominam sobie postać dziadka. Pamiętam go jak przez mgłę. A może w ogóle nie pamiętam.