Trochę zdumiony wystąpieniem Borusewicza w tvp.info postanowiłem zbadać sprawę, niestety nie słyszałem wystąpienia Jarka i Heni. Borusewicz (bez garnituru uwydatnił brzuszek, a co;) wyglądał na obrażonego. Dąsy jakieś dziwne i fochy stroił. Nie chciał niby mówić o historii i jakby histerię eksponował. Wreszcie nawet posunął się do sugestii zwołania zjazdu [ojców] założycieli i pozbawienie „Solidarności” znaczka.
Znalazłem wreszcie tekst wystąpienia Jarka i … owszem podoba mi się, a i nie znajduję w nim nic niewłaściwego ani dzielącego ludzi. Zarejestrowane wystąpienie Heni znalazłem - na fejsbuku – stronka z jej poparciem kwitnie – linku nie podam, bo coś się dzieje dziwnego: „Strumień jest chwilowo niedostępny. Spróbuj później.” Może przeciążona?
Jarek jak coś powie to od razu zadyma. Coś się dzieje. A Donald jak coś mówi to tylko mówi i nic – burzy nie ma. Tymczasem wystąpienie Premiera na zjeździe „S” było co najmniej niegrzeczne. Linku nie podam, jak ktoś chce to niech sobie poszuka;) ale mniej więcej wiem co powiedział – o liczebności członków związku. Jak ktoś tu słusznie zauważył liczba członków „S” spadła gwałtownie po ogłoszeniu i w wyniku stanu wojennego.
Ja się wypisałem ze związku jak zobaczyłem co reprezentuje Lech Wałęsa. Myślę, że nie tylko ja.
Owszem Śniadek skomentował co nieco ale delikatnie i spokój.
Co ciekawe - wystąpienia Jarka do zobaczenia i wysłuchania w całości nie mogę znaleźć. Znalazłem tylko początek http://www.youtube.com/watch?v=0cQR3n4eMok&feature=player_embedded
To dyskryminacha – jakby ktoś miał link do wystąpienia Jarka, to poproszę – chętnie bym obejrzał.
W tvp.info natomiast pokazują znowu Tuska na żywo. „PREMIER O INWESTYCJACH PO POWODZI” - dobrze, że napis taki na pasku się wyświetlał, bo nie wiedział bym o czym mówi. A przyznam szczerze, że nie bardzo jakoś go lubię oglądać. Mówi teraz o zażyłości PiS i „S”. Nie specjalnie czuje się urażony gwizdami. I o Henryce Krzywonos, też wygwizdanej, wspomnieć raczył, że nie wszyscy mieli tyle odwagi co ona. I jeszcze o Lechu Wałęsie, zmęczonym … i że się niby go oczernia a nie powinno. Czyli gwizdać na Pana Premiera można (bo to też jego praca) - tylko, że on/ oni się tym nawet nie przejmuje/ ją. Jaśnie nam panujący nie liczą się z odbiorem społecznym czy tylko lekko nas traktując - poniekąd olewają?
Jarek natomiast był oklaskiwany. Dlaczego nie pokazuje się Jarka w proporcjach jakichś powiedzmy wynikających chociażby z poparcia wyborczego. To ma być demokracja, o która walczyliśmy? Czy nasz bohater narodowy Lech Wałęsa tego nie dostrzega i nie wkroczy, by obalić kolejny mur?
Co zatem jest faktyczną przyczyną burzy medialnej i kolejnego ataku na Jarka oraz na „Solidarność”? O co chodzi? Media próbują robić z nas bezwolną miazgę?
Powklejam to co znalazłem, żeby nie było, że sieję propagandę czy coś sobie wymyślam. Na początek fragment świadczący o neutralności politycznej naszej bohaterki, jednocześnie znakomicie potrafiącej ustalić i rozróżnić ponad wszelką wątpliwość: który z kandydatów jest człowiekiem rozsądnym i poważnym, a kto się na prezydenta nie nadaje. Dowiemy się też czyja Prezydentura byłaby (stwierdzenie kategoryczne - nie mogła by być czy coś - kobieta wie czego chce) i czy chce się wstydzić Pani Henryka, czy może nie chce. Bogatsi o tę wiedzę zrozumiemy przyczynę namawiania do poparcia ... kogo, przeczytajcie sami, miłej lektury:
"-Będę głosować na Komorowskiego, bo jest człowiekiem rozsądnym i poważnym - powiedziała Henryka Krzywonos-Strycharska.
- Jarek Kaczyński jest jego przeciwieństwem i, moim zdaniem, na prezydenta się nie nadaje. Mam nadzieję, że ludzie nie uwierzą w jego przemianę, opamiętają się w ostatniej chwili i zagłosują na Komorowskiego. Znałam Leszka Kaczyńskiego i lubiłam go, ale jego prezydentury nie oceniam dobrze. Prezydentura jego brata byłaby jeszcze gorsza. Nie chcę się wstydzić za swojego prezydenta, więc namawiam kogo mogę, do poparcia Komorowskiego."
August 31st, 2010
30 sierpnia 2010.
Wiem, że przemawiam niejako w zastępstwie mojego śp. brata. Wiem, że gdyby nie przedwczesna, tragiczna śmierć, byłby tutaj, przemawiałby tutaj, sądzę, że miałby bardzo wiele do powiedzenia. Nie ma go już wśród nas. Ale nawiążę do słów pana przewodniczącego Śniadka wypowiedzianych na pogrzebie: Lech Kaczyński był człowiekiem “Solidarności” przez 30 lat. I pozostał człowiekiem “Solidarności” także wtedy, gdy pełnił wysokie funkcje państwowe i kiedy był prezydentem Rzeczypospolitej. Pamiętajcie o nim, bo jego misja wskazuje na to, że idea “Solidarności” trwa, jest nieśmiertelna.
Jej przesłanie to wolność - i ta odnosząca się do wspólnoty, wolność narodu, i indywidualna wolność od opresji, od przymusu, a więc wolność od czegoś, czego nie akceptujemy - ale także wolność do uczestnictwa, do współdziałania, do współdecydowania.
“Solidarność” była ruchem republikańskim. To była w tych dawnych czasach republikańskość specyficzna, skupiona wokół zakładu pracy, skupiona na solidarności między zakładami, między zawodami, między grupami społecznymi. Nie mogło być inaczej, bo tak wyglądała struktura społeczna realnego socjalizmu. Ale to była właśnie republikańskość.
“Solidarność” była ruchem republikańskim. To była w tych dawnych czasach republikańskość specyficzna, skupiona wokół zakładu pracy, skupiona na solidarności między zakładami, między zawodami, między grupami społecznymi. Nie mogło być inaczej, bo tak wyglądała struktura społeczna realnego socjalizmu. Ale to była właśnie republikańskość.
I dziś mamy sytuację, którą można opisać tak: jest w Polsce wolność, ułomna, z przywilejami dla jednych, z dyskryminacją dla innych, ale jest. Pozostaje natomiast to republikańskie wyzwanie.
“Solidarność” była i jest ruchem, który nigdy nie wstydził się słowa “naród”. Była i jest ruchem narodowym, nigdy nie wstydziła się polskości. Była z niej dumna, tak jak była dumna z siebie, była i jest. Stała się jednym z dwóch największych ruchów społecznych w dziejach świata, obok ruchu Gandhiego był to drugi największy ruch społeczny w dziejach świata.
Była zaprzeczeniem, przy wszystkich swoich grzechach i ułomnościach, tego zarzutu, który jest tak często nam, Polakom, stawiany, że nie potrafimy się organizować. Tylko ktoś, kto zupełnie nie zna życia społecznego, może powiedzieć: ot tak 10 mln ludzi się zorganizowało. Nie, to nieprawda, to wymagało ogromnej inwencji, postawy prospołecznej, wielkich zdolności organizacyjnych, ogromnej dyscypliny. To było wielkie dzieło. Musimy o tym pamiętać. I musimy być z tego dumni po dziś dzień.
Ale “Solidarność” mogła powstać także dzięki rewolucji moralnej, dzięki temu, że w tamtych dniach miliony Polaków odrzuciły opresję, zło, to wszystko, co ich uwierało, i odrzuciły oszustwo, manipulację.
Wszyscy, którzy pamiętają tamte dni, znakomicie pamiętać muszą także to, jak często posługiwano się wtedy pojęciem “manipulacja”. Nie wolno ludźmi manipulować, nie wolno ludzi oszukiwać. Nie wolno zmieniać znaczenia słów, bo to też jest manipulacja - a tak często się z nią spotykamy i na tej sali.
I była “Solidarność” ruchem, który jasno i wyraźnie zażądał obecności religii - religii katolickiej przede wszystkim, bo ogromna większość Polaków jest katolikami - w życiu publicznym. I uzyskał to, co było w ówczesnym komunistycznym świecie prawdziwym ewenementem; nawet w czasie stanu wojennego tego nie wycofano - była msza w radiu, rozwijała się prasa katolicka. Trzeba także o tym pamiętać.
Koniecznie pamiętać trzeba także i o czymś innym. Jeśli mówimy o wspólnocie, o solidarności, która ją spaja, to musimy iść ku temu, co tę solidarność buduje. A tym czymś jest empatia, umiejętność wczucia się w sytuację innego człowieka, także tego, któremu jest gorzej.
“Solidarność” była wielkim buntem przeciwko społecznej niesprawiedliwości, przeciwko często haniebnemu traktowaniu pracy i pracowników. Była domaganiem się, by prawa pracownicze były przestrzegane. O tym wielu zapomniało już dawno, a tym bardziej dziś, po 30 latach. Musimy sobie jasno powiedzieć, że pomyślność narodów wyrasta z pracy, że praca nie jest czymś, co można traktować jako koszt, który należy redukować. A prawa pracownicze to nie jest coś, co jest kosztem nieuzasadnionym. Bo tak dzisiaj wielu głosi.
Musimy pamiętać o tym, że prawa pracownicze, umowa o pracę, ubezpieczenia, prawa wolnych związków zawodowych są taką samą częścią naszej cywilizacji, jak np. spółka akcyjna czy spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, jak akcja, giełda - instytucje, które zdołały stworzyć współczesny kapitalizm i gigantyczny sukces gospodarczy ludzkości w ciągu ostatnich dwóch wieków. Że to jest całość naszej cywilizacji, że kto podnosi rękę na tę instytucję, ten kopie grób tej całości, na którą składa się demokracja, wolny rynek i właśnie prawa pracownicze.
To, o czym mówię, nie odnosi się do jakiejś abstrakcji czy do wydarzeń, które niekiedy mają miejsce w naszym kraju. Może nie niekiedy, może nawet często. To jest przecież wyzwanie rzucone dzisiaj naszej cywilizacji w skali globalnej.
“Solidarność”, broniąc wolności, broniąc praw pracowniczych, zawsze odwoływała się do narodu, do patriotyzmu. Ale to była specyficzna wersja patriotyzmu. To był patriotyzm nadziei, ale przede wszystkim odwagi: stworzyć tego rodzaju organizację w środku komunistycznego imperium, zawrzeć porozumienie, którego istotą była zmiana ustroju. To wymagało wielkiej odwagi. I ta sprawa, już wtedy, 30 lat temu, stała się, także w Stoczni, przedmiotem sporu. Przybyła tam grupa ludzi o znanych nazwiskach, z autorytetem, ludzi - w żadnym razie tego nie kwestionuję - najlepszej woli. Ale mieli oni inny plan, mieli plan kompromisu, który w istocie, gdyby go realizować, okazał się pozorem, który szybko by się rozwiał.
Mój śp. brat miał wtedy zadanie, które było wielkim zaszczytem - reprezentował robotniczą polską odwagę wobec tych ludzi, rozmawiał z nimi, choć przecież sam robotnikiem nie był, ale rozmawiał w imię tych robotniczych, odważnych racji.
Robotnicy chcieli więcej i historia przyznała im rację. “Solidarność” zmieniła Polskę, “Solidarność” zmieniała Europę, “Solidarność” zmieniła świat.
Mówię o tym dlatego, że ten spór trwa, trwa przez całe ostatnie 30-lecie, w tym i 21-lecie polskiej niepodległości. Widać go także szczególnie mocno w ostatnich miesiącach. I niejeden raz w historii okazywało się, że chcieć więcej, być bardziej odważnym - to realizm. A chcieć mniej i być bardziej ostrożnym - to droga w istocie do straty wszystkiego, do kapitulacji.
Ja wierzę, że obchody 30-lecia “Solidarności” przyczynią się do umocnienia tego patriotyzmu, odwagi i nadziei, patriotyzmu wielkości. I tego wam życzę.
Niech żyje to hasło: “Chcemy więcej”. Niech żyje “Solidarność”!
Przemówienie J.K.
Zdjęcia są na stronie:
Materiały na temat Henryki K. – S. znalazłem tu i tam:
Krzywonos kłamie
Komentarze
Pokaż komentarze (16)