Jak podano – gwałtowny protest mniejszości był spowodowany odmową uznawania jej praw przez obecne władze w Trypolisie, stojące na gruncie arabskiego nacjonalizmu przemieszanego z radykalnym islamizmem. Dla obu tych nurtów tolerowanie berberyjskiej odrębności wydaje się nie mieścić w preferowanej optyce organizacji państwa. Tymczasem Berberowie konsekwentnie domagają się konstytucyjnych gwarancji ich odrębności etnicznej, językowej i kulturalnej. Wg różnych stosunków rdzenna ludność saharyjska stanowi od 5 do 10 proc. 6-milionowej ludności Libii. Amazigh (Wolni Ludzie) byli aktywnymi uczestnikami rewolty przeciw płk. Muammarowi Al-Kaddafiemu. Dziś jednak wydają się rozczarowani nowymi rządami. „Nowa, demokratyczna” Libia ma być nadal państwem unitarnym, tyle tylko, że hołdującym zasadom demoliberlanym. Kraj ten też daleki jest od stabilizacji, o czym świadczą ostatnie zamachy na funkcjonariuszy bezpieczeństwa i dziennikarzy w Benghazi.