- Mamusiu! Ja sobie wypraszam! Mój Brat też zapewne nie będzie zachwycony... Jak mogłaś o nas tak powiedzieć? Brzydkie kaczątka... (mały zaczyna płakać na całego)
- A skąd Ty to wiesz syneczku, że ja tak powiedziałam? Przecież ja nigdy... (próbuje pogłaskać po głowie i przytulić, ale mały odskakuje od matki)
- Milcz Matko! Przecież wiem o wszystkim! Ludzie ze służb mi powiedzieli co mówiłaś podczas rozmowy telefonicznej z sąsiadkami! (mimo szlochu tupie nogą)
-Ależ ja tak pieszczotliwie tylko... Chciałam powiedzieć, że... (matka rozkłada ręce i powoli opuszcza w geście bezradności)
-Ani słowa Matko! Służby pracują po to, by nikt źle o nas nie mówił, a Ty robisz robotę dywersyjną na zapleczu?
-Ależ...
- Nie będę słuchał! Służby mają rację. W takiej sytuacji musimy się pożegnać... Jak to dobrze, że wszystkich bez wyjątku podsłuchiwałem. Teraz mam pełną wiedzę.
- Ależ może służby coś pomąciły i zmontowały?
- Matko! Ja wiem lepiej. Nie musisz dalej kłamać. Ja wszystko wiem najlepiej, a pomagają mi w tym wiedzeniu moje służby. One są bezcenne i nieomylne! Żegnaj Matko! (mały odchodzi pozostawiając matkę w osłupieniu)
Jestem sarkastyczny, a każdą krytykę uważam za konstruktywną. Bo jak ktoś dostrzega błąd i to sygnalizuje, krytykuje, to nie musi mieć sposobu na zmianę. Ważne, że dostrzega błąd, zło - oczywiście jej czy jego zdaniem, z którym mogę, ale nie muszę się zgodzić. Każda krytyka coś wnosi, nie tylko ta, która daje gotowy pomysł zmiany.
Komentarze
Pokaż komentarze (7)