Oj, dzieje się, dzieje...

O sprawie abp Wielgusa napisano już tyle, że nie mam zamiaru poruszać bezpośrednio w szerszym stopniu tego wątku. Niech wystarczy że napiszę, że lustrację popieram w formie "barbarzyńskiej", czyli: otworzyć archiwa do powszechnego dostępu. Nie będzie głębokich gardeł, zakamuflowanych źródeł... kto będzie chciał kopać w archiwach, ten kopał będzie i będzie mógł łatwo odnieść swoje wnioski do materiałów źrodłowych. Nie chcę rozliczeń, medialnych linczów... po prostu niech prawda ujrzy światło dzienne, niech skończą się gierki. I tyle. Nie będzie to łatwe, ale jeśli Polska ma kiedykolwiek osiągnąć normalność i nie chcemy czekać na to aż do momentu gdy urmze ostatni potencjalny "umoczony", to po prostu musi się stać. Bo każdy dzień tej nienormalności którą mamy teraz, to krzywda, choć fakt że raczej nie bezpośrednia, wielu obywateli Polski. O ile jednak sama sprawa arcybiskupa jest już dla mnie wyeksploatowana, o tyle jej konsekwencje niekoniecznie. Szczególnie interesująca jest dla mnie linia podziału jaka się wytworzyła w "elitach" i społeczeństwie. Ciekawe jest także to, że główny trzon ataku na hierarchię Kościoła Katolickiego w Polsce stanowili publicyści uważani za prawicowych. Ba, nawet katolickich! Zresztą widać to doskonale w samym Salonie24. Zaskakuje też, że opinie hierarchii kościelnej mają zakres raczej od potępienia lustracji po umiarkowaną krytykę zachowania arcybiskupa, podczas gdy bardziej "szeregowi" księża widoczni w mediach albo są umiarkowani, albo lustrację popierają! Zgodnie ze starą a dosyć sprawdzalną prawdą, że władza im większa tym bardziej deprawuje, skłonny jestem raczej uwierzyć w szczerość intencji owych "szeregowych" duszpasterzy. Istnienie Kościoła Katolickiego ma moim zdaniem sens tak długo, jak dba on o normy moralne, własną postawą dając przykład wiernym. Że w tej materii zawsze bywało średnio, a i teraz różowo nie jest, to wątpliwości nie ulega, podobnie jak to że ryba psuje się od głowy. Jednakże nie może być tak, że Kościół tworzą sami wierni, bo większość z nich nie poszukuje norm moralnych, a moralnego spokoju. Ilu katolików tak naprawdę chcę być świętymi? Spora część, jeśli nie większość, chce po prostu rozgrzeszenia! Tak więc musi być ktoś, kto będzie te drogowskazy, te rygory moralne utrzymywał i nie mam zaufania do demokratycznej większości jako siły, która je utrzyma. Ona raczej jedynie by je wygładziła. Choć może nie byłoby to takie najgorsze... Te jednak rozważania odłożę na kiedy indziej. Dlaczego o tym wspomniałem? Ano dlatego, że podział miedzy Kościołem - organizacją a Kościołem - wspólnotą jeszcze nigdy nie był chyba tak widoczny w nowoczesnej Polsce. Mam tylko nadzieję że nie skończy się to posuniętą do skrajności laicyzacją w stylu zachodnioeuropejskim, jak również że nie doprowadzi to do dalszej degeneracji Kościoła w Polsce. Niech patronem jego drogi będą duszpasterze tacy jak Jan Paweł II, nie padre Rydzyk czy księżaboranci. Aha, byłbym zapomniał... Żeby było jasne - rolę Kościoła widzę jedynie na polu społecznym, gdyż od strony religijnej od dłuższego czasu jestem jedną wielką herezją ;). Chociaż, bądź co bądź, Chrześcijańskie Zen istnieje :D. A wracając do konsekwencji ostatnich wydarzeń... Ciekawi mnie, oj naprawdę ciekawi, co wyniknie z faktu że w tym konkretnym wypadku Rydzykowi było po drodze z Michnikiem i vice versa. Bo mam takie dziwne wrażenie, że Gazeta Wyborcza z tego wszystkiego wyjdzie na minusie. Plus dla tamtejszych dziennikarzy, którzy wcześniej zwyczajowo sponiewierali "oszołomów", że potrafili się umiarkowanie przyznać do błędu. Bo o ile fanem GW nie jestem, o tyle nie zależy mi na tym by jej linia światopoglądowa zniknęła z prasy. A jeśli styl Adama Michnika nadal będzie tam dominował, to prędzej czy później taką właśnie ewaporacją się to skończy. Jakem prorok :).