Dla tych wszystkich, co mnie do Tworek wysyłają...

I też dla tych co obsesyjno kompulsywnie wysyłają mnie na wizyty do psychologa i psychiatry.

Byłam dziś na konsultacji w Poradni Psychologiczno - Pedagogicznej nr 20 w Wawie u Pani psycholog Moniki P.

Sprawa rozeszła się o 10letnią dziewczynkę, która ma potworne problemy z matematyką i z którą pracuję na zasadzie lekcji dodatkowych z tego przedmiotu od miesiąca. Dziecko jest od jakiegoś czasu pod opieką psychologa, uczęszcza na zajęcia rewalidacyjne. No i 2 razy w tygodniu wpada do mnie, żeby tą matmę ćwiczyć. (Na marginesie – Haloś jest wszechstronnie uzdolniony i naucza nie tylko muzyki. :))

Zarządziłam, że dla dobra dziecka nie może być tak, że każdy sobie rzepkę skrobie – psycholog jedno, pedagog/korepetytor drugie, a nauczyciele w szkole trzecie - nic o sobie nie wiedząc nawzajem. Zespół musi się zebrać do kupy i wspólnymi siłami wypracować jeden kierunek postępowania z dzieckiem. Matka dziecka zgodziła się ze mną i umówiła mnie na konsultację.

Nadmienię, że procedury postępowania z dzieckiem mającym problemy w nauce lub wychowawcze wyglądają następująco: Pedagog sporządza opinię pedagogiczną, kieruje do psychologa. Psycholog bada dziecko i sporządza opinię psychologiczną, która albo jest rozszerzeniem diagnozy pedagogicznej (jeśli psycholog uzna, że pedagog postawił trafne rozpoznanie), albo nie zgadza się z pedagogiem i sporządza swoją – odmienną z wytycznymi. Generalnie, jeśli się zgadza z pedagogiem, to też daje swoje, psychologiczne wytyczne pedagogowi/nauczycielowi co do pracy (metod nauczania) z dzieckiem.

Zatem weszłam, zdałam relację, co ja, jako pedagog zauważyłam – przyczyny, źródło problemów nie tylko w dziecku ale i poza dzieckiem. Opisałam metody jakimi z dzieckiem pracuję. Czyli sporządziłam słownie swoją diagnozę/opinię pedagogiczną. Zaznaczając, że w sumie nie powinnam wykraczać poza kompetencje pedagoga, to jednak chciałabym naświetlić swoje podejrzenia od strony psychologicznej. I zasunęłam litanią z obszaru badań i działalności pani psycholog. Litanię (wnioski psychologiczne) obszernie podparłam dowodami – konkretnymi zdarzeniami, zachowaniami, reakcjami, wypowiedziami dziecka. Czyli faktami nie do podważenia.

I co? Ano jak zwykle przy moich konsultacjach psychologiczno – psychiatrycznych odbywanych w związku z problemami różnych dzieci w różnych placówkach, w których pracuję.

CAŁKOWITA ZGODA. CO DO JEDNEGO ZDANIA.

Pani psycholog stwierdziła, że wybitnie trafnie nakreśliłam jej to, co ona zauważyła. Zaczęła się między nami wymiana zdań. Powiedziała mi, jakie już wcześniej zalecenia dała rodzinie. Przyznałam jej pełną rację, bo ja bym też takie same dała. Zgodziłyśmy się ze sobą w sprawie, jak bliźniaczki jednojajowe – mówiąc metaforycznie. Nie było ani jednego wątku spornego.

- Tak, tak, tak…

Klakierowałyśmy sobie jak w Towarzystwie Wzajemnej Adoracji na kółku różańcowym.

Pani psycholog podkreśliła, że pracuję z dzieckiem BARDZO DOBRYMI METODAMI, dziewczynka ma nadal uczęszczać do mnie na lekcje, bo potrzeba jej właśnie takiej pracy W ZDROWEJ ATMOSFERZE, którą kreuję.

A teraz bomba! Odbyłyśmy też konsultację na temat Salonu. Pani Monika zaprasza do siebie na terapię następujące nicki:

@....

@...

Plus wszyscy zbanowani u mnie.

Łaaaa… ha ha ha… :DDD

No dobra. Żartowałam. Oczywiście, że nie zawracałam głowy pani psycholog użytkownikami Salonu. Ale weźta sobie do serca – ci wszyscy, którym kazałam się leczyć – że ja jestem uważana przez psychologów za doskonałego diagnostę i jak już coś mówię, to mam rację! :D

Zatem jak najszybciej w/w osoby powinny rozpocząć terapie, bo to jest nie patriotyczne, żeby latami hodować w sobie różne choróbska, zaburzenia, deficyty i ułomności na szkodę kraju!

No. Tako rzekł pedagog, który panoszy się po działkach robocizny psychologów i psychiatrów i specjaliści uważają, że dobrze się panoszy i przyznają mu rację. :D

Łaaaa... ha ha ha... :DDD